24 czerwca 2012

Oj matka, matka... piszesz, że to ma być nasz pamiętnik, nasze wpsomnienia i co?? Ostatni post 10 dni temu napisałaś?? To co my w tym czasie niby robiliśmy?? Chyba zawiesiliśmy się w czasoprzestrzeni :)

Ech.. jak człowiek sam sobie posta nie napisze, to nie będzie miał co czytać:/

To ja może zacznę od tego, że jak to przystało na pierwsze urodziny, mieliśmy aż trzy imprezy urodzinowe. Pierwszego torta zjedliśmy u babci Grażynki w towarzystwie dziadka Wieśka i cioci Asi

Drugiego torta zjedliśmy u babci Ewy w towarzystwie Asi, Nadii, Karoliny, Przemka, Natalii, Pawła, Filipka, cioci Ani i wujka Dawida oraz Gabrysia.

No i trzeciego torta zjedliśmy w towarzystwie cioci Jowity, wujka Wojtka, Filipa, Macieja, cioci Gabrysi, wujka Sebastiana, Antosia, cioci Moniki, wujka Krzyśka i Natalki.

Oczywiście za każdym razem pomyśleliśmy to samo życzenie a mianowicie chcielibyśmy być zdrowi, szczęśliwi, mieć duuuużo mleczka, coraz więcej normalnych obiadków i duuuuużo fajnych, kreatywnych zabawek.

Przed naszymi urodzinami odwiedziliśmy także naszych chrzestnych i pradziadków. Mieliśmy okazję ucieszyć ich swoją obecnością i popsocić tu i ówdzie :) Zapuściliśmy się też w takie odległe rejony jak Giżycko do cioci Basi i wujka Andrzeja od których dostaliśmy przepiękne wydanie bajek Andersena, które to mama nam czyta zawsze po obiedzie.

Jak to zawsze z urodzinami bywa, zebraliśmy mnóstwo fajnych prezentów, z których jesteśmy baaardzo zadowoleni. Pochwalimy się, bo jednak za kilka lat tych rzeczy mieć już nie będziemy i w ogóle o nich również pamiętać nie będziemy, więc spiszemy listę tu i teraz :)

A więc... w naszym dorobku zabawkowym pojawiły się:

1. fajny zestaw samochodzików, które świetnie mieszczą się w buzi, zwłaszcza koparka :)

2. interaktywny domek, do którego trzeba włożyć rękę, żeby coś wyjąć. Tutaj muszę napisać, że jak Olcia zajmie się wkładaniem rączki i jej wyjmowaniem, to potrafi się zająć tym przez 10 minut a wtedy reszta zabawek jest moja ! :)

3. duży samochodzik, którego cudownie ciągnie się za sznurek w lewo i w prawo :) - tym głównie ja się bawię, jak to na mężczyznę przystało

4. klocki drewniane -  rodzice usilnie budują nam naprawde brzydkie wieże a my uparcie je burzymy, bo patrzeć na nie nie możemy :)

5. klocki plastikowe do układania w wieże - ech te wieże... stoją i stoją a my je burzymy i burzymy :) rodzice przy tym się cieszą i biją nam brawo. Ja nie wiem, co w tym fajnego. Skoro nie chcą by stały to po co je budują??

6. piłka z wypustkami - Olcia ćwiczy na niej swoje palce, bo próbuje łapać te wypustki.

7. duża piłka do ćwiczeń - uwielbiamy jak tata nas kładzie na tą piłkę i kręci nami to w przód to w tył i na boki. Naszej radości nie ma końca

8. układanki drewniane - niestety nie wytrzymały długo - zostały zjedzone przeze mnie :P

9. tunel -  z początku nie wiedzieliśmy z czym to się je. Ale jak mama pokazała jak do niego wejść i wyjść, to nie było nas przez pół dnia!! Ganialiśmy się z Olcią przez całe popołudnie. W pewnym momencie doszło do kłótni między nami, bo niestety jednocześnie przez jeden otwór nie da się wejść :(

10. żyrafa pchacz - idealnie się nadaje do ćwiczeń Olci przy wstawaniu. Oprze toto o kanapę, żeby nie jechało i próbuje wstawać :)

11. kredki ołówkowe -  w prawdzie jeszcze nie użyte ale jutro lub pojutrze pochwalimy się pierwszymi rysunkami :) Mamy już świecowe ale te zjadamy, więc mama zamówiła nam ołówkowe :)

12. interaktywny laptop i żółw - żółw jest fajny bo można z nim pogadać a laptop póki co służy jako podstawka by wyżej stanąć, ale rodzice uważają bym tego nie robił :)
13. samochodzik i kaczka - póki co czekają na swoją kolej do zabawy.
14. aparat fotograficzny z myszką miki i kaczorem donaldem - wreszcie możemy parodiować mamę i porobić jej parę zdjęć :) 

Chyba niczego nie pominęliśmy - jeśli tak, to przepraszamy i baaaardzo dziękujemy za wszystkie otrzymane prezenty :)

Jednakowoż bardzo miło nam, że zechcieliście spędzić z nami ten miniony czas, zjeść torta, którego piekła mama i pobawić się obok nas :)

Oczywiście oprócz zabawek dostaliśmy również kasiorę, która zostanie spożytkowana na dwa foteliki samochodowe, łóżeczko turystyczne i nasze pierwsze buty.

W dniu pierwszych urodzin, rodzice zrobili nam test określający kim zostaniemy w przyszłości. Interpretacje pozostawiamy wam :)

Oto co mieliśmy do wyboru:

Na koniec kilka zdjęć z okresu, kiedy to byliśmy u babci Grażynki, babci Ewy, cioci i wujka w Giżycku i z wizyty niespodziewanych gości czyli ciotecznej babci Gosi z Australii :)

Olcia przez ostatni miesiąc bardzo nadrobiła swoje zaległości ruchowe, raczkuje, siada, przekręca się na brzuszek i w związku z tym zaczęliśmy wspólnie psocić... na poniższym zdjęciu próbujemy dostać się do lampy i kabelków.

choć czasami mam już dość... :/

14 czerwca 2012

Kiedy będziecie czytać tego bloga samodzielnie, zapewne będziecie zastanawiać się po co to wszystko, my  rodzice, opisywaliśmy. Odpowiedź jest prosta, żebyście zachowali jak najwięcej wspomnień. Założeniem bloga nie jest skończenie go w dniu dzisiejszym, w dniu waszych pierwszych urodzin. Z niecierpliwością czekamy na wasze pierwsze, zrozumiałe dla nas, wymiany zdań, wasze pierwsze kłótnie, wasze pierwsze wspieranie się nawzajem i inne mniej i bardziej ciekawsze rzeczy. Ludzki mózg jest tak stworzony, że z wyjątkiem bardzo traumatycznych przeżyć, nie jest wstanie zapamiętać nic co działo się przed 5 rokiem życia. Blog ten jest waszą wspólną pamięcią i taką pozostanie. 

Dzisiejszy dzień jest dniem szczególnym, dokładnie rok temu ja, zaczęłam się zwijać z bólu i chodzić po szpitalnym korytarzu od godziny 9 rano. Dzień wcześniej o godzinie 14.00 wzięłam ostatnią tabletkę Fenoterolu, który przytrzymał was we mnie przez 2 miesiące. O godzinie 13.20 zapadła decyzja lekarza: jedziemy na 5 piętro. Szybki telefon do taty i w ciągu 15 minut był już w szpitalu. W normalny dzień ta droga zajmowała mu 30 minut :) Tak bardzo mu się spieszyło do was :) 

O godzinie 14.30 zapadła decyzja, na którą byłam już przygotowana od 8 miesięcy. Będzie cesarka. Godzina 14:53 usłyszałam twój krzyk synku. Małe, pojedyncze pisknięcie. I pierwszy raz mnie dotknąłeś w policzek. 14:55 urodziłaś się ty córeczko. Oszołomiona nie zorientowałam się czemu nie usłyszałam twego krzyku, czemu nie dali mi ciebie dotknąć. Do dnia dzisiejszego tego nie wiem. Domyślam się, że już wtedy dało o sobie znać twoje wówczas chore serduszko. Później z niecierpliwością czekałam na tate by pokazał mi was na zdjęciu. Pokazał... dwa zamazane ludki w inkubatorze, dwa małe, zawinięte w beciki, serdelki na jednym przewijaku. I usłyszałam jedno słowo: śliczne.

Czy rzeczywicie jesteście śliczni? Nie nam rodzicom to oceniać, bo każdy Żyd swój towar chwali.Ocenią to ludzie z którymi będziecie się spotykać przez całe swoje życie. Pamiętajcie, że "śliczność" to nie tylko wygląd, "ślicznym" trzeba być w środku. 

Zapamiętam tamten dzień do końca życia, bo właśnie wtedy spełniło się moje największe marzenie, spełniło się w dwójnasób. Kochamy Was bardzo i kochać będziemy zawsze.

Wasi, może nie pięciogwiazdkowi, rodzice

mama i tata

A tak zmieniliście się przez ostatnie 12 miesięcy

Rodzinka w komplecie