Może nie pięciogwiazdkowi, może nienajmądrzejsi, może niewyjątkowi ale nasi własni, kochani, jedyni i szczerze oddani rodzice. Ponoć bardzo nas pragnęli, bardzo długo na nas czekali ( trochę z nieodpowiedniego czasu, trochę z powodu kariery, trochę z innych powodów -co za różnica). A teraz co? Zmęczenie, nieprzespane noce, chętni do zostawienia nas na tydzień i wyjechania do Paryża... tacy są... niewdzięczni. Za te nasze uśmiechy, za pierwsze słowa: mama, tata, za wczesne przesypianie nocy i wcale nie takie zmęczenie i niewyspanie jak oni to próbują wmówić społeczeństwu. Ale jedno trzeba im przyznać, starają się być dobrzy. Wychodzi im to, nie powiemy, wiadomo praktyka czyni mistrzem i pewnie za 20 lat stwierdzimy, że wcale tak źle z nimi nie było, że zostali naszymi najlepszymi przyjaciółmi. Póki co słyszymy tylko: Olcia nie dotykaj rolet, Oluś nie idź do kabelków, Olcia nie wyrzucaj jedzenia, Olcia nie bij Olusia, Oluś nie jedz książeczki... itp. itd. Myślą, że ich nie słuchamy ale to nie prawda. Słuchamy... dosłownie... no bo co mamy zrobić kiedy mama mówi: nie dostaniesz drugiej kanapeczki, bo jedną masz w rączce. Oczywiście, że wyrzucić na podłogę i sięgnąć po kolejną!! Dlatego mama zaopatrzyła się w kolejną mądrą książkę tylko z nazwy: jak mówić, żeby dzieci nas słuchały i jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Cała nasza czwórka stanowi małą rodzinkę. Ze smutkami, złymi dniami, z radościami i szczęściem. Kochamy się, choć my dopiero się uczymy kochać, uczymy się siebie nawzajem i będzie tak już do końca życia. Naszego życia... we czwórkę ( a może kiedyś w piątkę :) )
