14 sierpnia 2012

Ostatnie dni były pełne wrażeń, gości i ćwiczenia nowych umiejętności. Od niedzieli zasiadamy w nowych krzesełkach do karmienia, które są bardzo wygodne i przyjemnie się w nich je. Niestety nie są to nasze krzesełka, gdyż swoje pożyczyliśmy Filipowi i Maciejowi, którzy wyjechali z rodzicami na wakacje, a w zamian oddali na te parę dni swoje.

 

Wygodnie jest w nich czekać na jedzenie :)

 

 

Jemy już prawie samodzielnie, jedynie rodzice nas dokarmiają, gdyż chcą mieć pewność, że zjemy więcej niż dywan i podłoga. Gdybyśmy mieli małą kurkę to z powodzeniem mogłaby zostać brojlerem :)

Ostatnimi czasy zaczęliśmy urozmaicać rodzicom spacery. Obowiązkowym punktem wycieczek po osiedlu są huśtawki. Zazwyczaj to Olcia załatwia dla nas ten rodzaj rozrywki, bo bardziej lubi się huśtać ode mnie. Zazwyczaj jest tak, że w jej mniemaniu ja huśtam się za długo a ona za krótko a zdaniem rodziców jednakowo długo. Olci i tak zadowolić się nie da, nawet jakby huśtana była przez 2 godziny bez przerwy. Z placu zabaw zawsze uciekamy szybko jako pojazd uprzywilejowany na sygnale :)

 

 Za to ja wpływam ostatnio na długość spacerów. Jak to robie? A właśnie tak:

Olcia jeszcze jest wożona a ja sprawdzam stan techniczny całego wózka :)

 

W domu jak zwykle Olcia "uprzyjemnia" mi czas i znęca się nade mną biednym ile jej sił w rękach i nogach. Błagam, zróbcie coś z nią bo już cierpliwości mi brakuje. Ona ma za duży poziom agresji jak na takiego małego stworka.

7 sierpnia 2012

Słowo się rzekło i mamy pierwsze butki. Na początku sądziliśmy, że to betonowe buty bo ruszyć się w nich nie dało i staliśmy, zwłaszcza Oluś, jak słupy przez kilka minut. Oluś to nawet bał się usiąść i w końcu rodzice zlitowali się i zdjęli mu i przy okazji mi te buty. Na drugi dzień po zakupie, babcia wzięła nas na przetrzymanie i w końcu ruszyliśmy przed siebie. Teraz stawanie w butach nie przysparza nam problemów a Olusiowi nawet pomaga, bo prowadzony za rączkę próbuje iść a i nawet sam bez niczyjej pomocy zrobił trzy kroczki :)

A tak prezentujemy się my i buty :)

Urodzeni 2 minuty po sobie a buty różnią się aż trzema numerami!

Dwa dni temu Oluś przegonił mnie w ilości ząbków i ma ich już 9 ( doszła mu w końcu prawa dolna dwójka i jako nowość lewa dolna czwórka) i wygląda teraz jak scerbaty dziadek :P

 

Babcia Ewa ma to do siebie, że wszystkich wnuków uczy siedzieć na nocnikach. Trzy nasze siostry cioteczne nauczone przez babcię obsługi nocnika, teraz dają sobie radę same :) My jeszcze korzystamy z pampersów i jesteśmy bardzo mali ale babcia stwierdziła inaczej i odtąd pobieramy codzienne nauki siedzenia na nocniku. Czasem coś po sobie zostawimy a czasem nie. Mi póki co udało się zostawić raz siku i raz kupkę a Olusiowi już dwa razy kupkę i raz siku. W związku z tym oszczędność na pampersach wzrosła i rodzice są pełni nadziei, że szybko zaczniemy wołać tzw. "aa". Może wymyślimy sobie inne migusie na określenie tego co chcemy zrobić :) 

A tak wyglądamy na posiedzeniu rady nadzorczej Oluś&Olcia Company. Jest to tajne spotkanie ale z racji bardzo zajmujących obowiązków nie zdążyliśmy przegonić paparazzich :)

Jest to jedna z nielicznych chwil, kiedy to siedzimy sami, spokojnie bez bicia i popychania Olusia. Tak, tak... ja jestem tą mało grzeczną i ciągle biję brata. 

Jestem bardziej gadatliwa i zaczynam dyskutować z rodzicami, co mi wolno a czego nie. Oluś się czasem dołączy i wtrąci swoje trzy grosze.

Generalnie rodzice nie pozwalają mi znęcać się nad Olusiem, więc znęcam się nad misiem. Biedny miś... :)

Nie wiem co ze mnie wyrośnie, na prawdę nie wiem :)

28 lipca 2012

Upały, upały, upały... tylko to tłumaczy brak postów ostatnimi czasy. Niestety owe upały również doskwierają naszej elektronicznej maszynie do pisania, zwanej laptopem, więc ciężko jest cokolwiek nam napisać. Dość sporo ciekawych rzeczy ostatnio się u nas działo, więc zapraszamy do lektury.

Zacznijmy od rehabilitacji Olci i jej postępów. Z dniem 27 czerwca moja siostra została zwolniona z wszelakich ćwiczeń! Nadrobiła już praktycznie 99% zaległości i Pani doktor stwierdziła, że wystarczy. Od 10 maja, kiedy to Olcia zaczynała, zaczęła przekręcać się na brzuszek, samodzielnie siadać, raczkować i od ostatnich dwóch tygodni stawać. Zaczęła również poruszać się w łóżeczku, przy meblach jeszcze nie umie ale spowodowane jest to krzywym ustawieniem stóp co powinno być skorygowane samoistnie niebawem, aczkolwiek Olcia musi mieć kupione buty do stawania w łóżeczku czy przy meblach. Mama już rozpatrzyła się w temacie promocji na buty emelki i w poniedziałek jedziemy zakupić dwie pary za 100zł każda. Jak na takie buty to super promocja i zaoszczędzimy z kasy urodzinowej w sumie około 120zł :)

Z nowych nabytków po urodzinowych mamy nowe łóżeczko turystyczne. Jedno dla nas dwojga, choć nie wiem jak to będzie wyglądało w praktyce, bo Olcia w dalszym ciągu skacze po mnie jak ma ochote :/

Kolejnym zakupem to foteliki rowerowe i kaski. Dopasowanie kasków do naszych głów nie było przyjemne. Przez godzinę rodzice siłowali się z nami ale w końcu się udało i naszym skromnym zdaniem wyglądamy zabójczo :)

Pierwsza przejażdżka bardzo nam się podobała i czekamy na kolejne. Niestety przez ten upał to najlepiej czas spędzać na basenie, co też dzisiaj czyniliśmy. Byliśmy u naszych kolegów Filipa i Macieja i pluskaliśmy się razem z nimi w basenie. Obyło się bez dolewania wody :) i było bardzo przyjemnie. 

Przez te upały uaktywniła się Olci ciemieniucha i mama musiała posmarować głowę masełkiem. Przez cały następny dzień Olcia miała ciekawą stylizację na głowie :)

Odkąd Olcia zaczęła stawać, okazało się, że jestem wyższy o pół głowy :) Mimo to razem możemy zdziałać więcej :)

Dobierzemy się do mamy telefonu...

albo forsujemy wyjście z pokoju :) Coraz częściej się nam to udaje :D

Po takich wysiłkach z wielką ochotą zjadamy całą miskę zupki przygotowanej przez babcię Ewcię. Mama tak dobrze nie gotuje, choć używa dokładnie takich samych proporcji.

Po takim jedzonku zazwyczaj wyglądamy tak:
dodam tylko, że coraz częściej jemy samodzielnie :)

A jak mocno coś zbroimy to Olcia, jako rzecznik prasowy, świeci za nas oczkami przed rodzicami :)

A po ciężkim dniu zapadamy w sen zimowy... yyy to znaczy, nocny i śpimy do rana. Rodzicom muszę powiedzieć, żeby kupili mi szersze łóżeczko :/

7 lipca 2012

Upały są do tego stopnia niedozniesienia, że nawet mamie nie chce się siedzieć przed komputerem. My też ledwo żyjemy, na spacery wychodzimy o 8 rano albo dopiero o 18stej. Przez to kładziemy się spać przed 20stą i śpimy do 7.30. Mama z tego faktu jest zadowolona, bo dłużej może pospać :) Jednocześnie zrezygnowaliśmy już z dwóch drzemek w ciągu dnia i mamy tylko jedną od mniej więcej 11 do 13stej czasem do 13.30. Drzemka ta koliduje we wtorki z moją rehabilitacją ale jeszcze lipiec wytrzymam. Prawdopodobnie przestanę chodzić na rehabilitację z końcem tego miesiąca, bo poczyniłam tak duże postępy, że niedługo nie będzie co poprawiać. Od wczoraj nawet nie boję się stać, oczywiście podtrzymywana przez rodziców. Sama jeszcze się nie podniosę, choć usilnie trenuję wspinanie się na mamę, tatę i Olusia :D Generalnie to uwielbiam zabawy z Olusiem ( Olusiowi trochę mniej ), psocimy razem i kryjemy swoje grzeszki na wzajem. Czasem się nie udaje i wprawne oko mamy zauważy, że coś broimy. Ostatnio zabawiliśmy się w wyjmowanie chusteczek, tzn. ja wyjmowałam a Oluś próbował ten bałagan zjeść :P

Czasem Oluś działa w pojedynkę i naprawdę jest szybki, bo wystarczy dosłownie minuta w samotności by...

Upilnować go się nie da... mnie z resztą też nie :P Choć do zdjęcia przyłapać się nie dam :D Za to zawsze przed pójściem spać zostawiamy rodzicom pamiątkę, żeby nie zapomnieli o nas do rana :)

Ponieważ Oluś taki wszystkożerny jest, to rodzice zdecydowali, że czas zaopatrzyć nas w prawdziwe szczoteczki do zębów i pastę bez fluoru. Myć zęby lubimy i nawet uczymy się samodzielności przy tym.

 

Teraz nasz uśmiech widać w ciemności i możemy dorabiać jako latarki :)

Kilka dni temu Oluś sprawił tacie prezent urodzinowy. Pewnego ranka w sobotę, tata będąc w kuchni usłyszał wołanie pierworodnego: TATAAAA !!! tak naszego kochanego tatusia to zaskoczyło, że nie uwierzył i Oluś kilkanaście minut później już w obecności mamy powtórzył, to co miał do powiedzenia tacie. Wątpliwości wszelkie zostały rozwiane a my mogliśmy podziwiać łezki wzruszenia w oczach tatusia :)

Tak, tak tatusiu, nie masz co psioczyć na mamę, że to napisała, bo to żaden wstyd przyznać się do takiego wzruszenia w takiej właśnie chwili :) Teraz obmyślamy jak zaskoczyć was mówiąc: kocham cię :) Na tę okoliczność zaopatrzymy się w płaszcze przeciwdeszczowe :P

Mój repertuar się nie zmienił, za to bardzo trenuję pytanie i wskazywanie palcem: "co to". Zaskoczyłam tym panią neurolog u której byłam z wizytą w zeszłym tygodniu, bo to niespotykane by roczne dziecko tak wyraźnie pytało "co to" i wskazywało jeszcze na to palcem. Umiem już wskazać gdzie są aniołki na ścianie, kotek ( nawet powiem, że kotek robi "aaa" co znaczy "miaaał"), podam zabawkę o którą rodzice proszą, przytulam się jak tylko zostanę o to poproszona a także nieproszona całuję się z kotkiem, żabką, świnką i misiem. Oluś aż tak wylewny nie jest i albo mu się nie chce, albo jeszcze nie umie i tylko czasem od niechcenia na coś wskaże, choć nie zawsze i czasem podejdzie się przytulić jak zostanie poproszony. Zabawek nie przyniesie, za to jeśli jakąś już ma w ręku to chętnie oddaje. Nauczyliśmy się wkładać zabawki do pudełka i pomagamy tym samym czasem w sprzątnięciu naszego bajzlu. Ostatnio nawet próbowaliśmy rysować ale tylko ja wykazywałam chęci do tego. Oluś wolał malować sobie zęby i język. A oto moje pierwsze w 100% samodzielne dzieło, które za kilka lat będzie warte miliony euro :D

Ostatnio rodzice wypuszczają nas poza duży pokój i możemy szaleć po przedpokoju :) Zabawy i radości jest dużo :)

A dzisiaj z tych upałów odbiła mi palma :P Oluś modli się już o ochłodzenie :D

Na początku tego tygodnia, tj. we środę Oluś stał się już naprawdę prawdziwym mężczyzną. Zaliczył taką glebę, że rozciął sobie nos na wysokości oczu i mama pojechała z nim do chirurga dziecięcego. Na szczęście to nic poważnego i rana powinna szybko się zagoić. Ja z kolei tego samego dnia również zaliczyłam glebę ale skończyło się tylko na siniaku na policzku. No cóż... łatwo z nami już nie będzie :)

24 czerwca 2012

Oj matka, matka... piszesz, że to ma być nasz pamiętnik, nasze wpsomnienia i co?? Ostatni post 10 dni temu napisałaś?? To co my w tym czasie niby robiliśmy?? Chyba zawiesiliśmy się w czasoprzestrzeni :)

Ech.. jak człowiek sam sobie posta nie napisze, to nie będzie miał co czytać:/

To ja może zacznę od tego, że jak to przystało na pierwsze urodziny, mieliśmy aż trzy imprezy urodzinowe. Pierwszego torta zjedliśmy u babci Grażynki w towarzystwie dziadka Wieśka i cioci Asi

Drugiego torta zjedliśmy u babci Ewy w towarzystwie Asi, Nadii, Karoliny, Przemka, Natalii, Pawła, Filipka, cioci Ani i wujka Dawida oraz Gabrysia.

No i trzeciego torta zjedliśmy w towarzystwie cioci Jowity, wujka Wojtka, Filipa, Macieja, cioci Gabrysi, wujka Sebastiana, Antosia, cioci Moniki, wujka Krzyśka i Natalki.

Oczywiście za każdym razem pomyśleliśmy to samo życzenie a mianowicie chcielibyśmy być zdrowi, szczęśliwi, mieć duuuużo mleczka, coraz więcej normalnych obiadków i duuuuużo fajnych, kreatywnych zabawek.

Przed naszymi urodzinami odwiedziliśmy także naszych chrzestnych i pradziadków. Mieliśmy okazję ucieszyć ich swoją obecnością i popsocić tu i ówdzie :) Zapuściliśmy się też w takie odległe rejony jak Giżycko do cioci Basi i wujka Andrzeja od których dostaliśmy przepiękne wydanie bajek Andersena, które to mama nam czyta zawsze po obiedzie.

Jak to zawsze z urodzinami bywa, zebraliśmy mnóstwo fajnych prezentów, z których jesteśmy baaardzo zadowoleni. Pochwalimy się, bo jednak za kilka lat tych rzeczy mieć już nie będziemy i w ogóle o nich również pamiętać nie będziemy, więc spiszemy listę tu i teraz :)

A więc... w naszym dorobku zabawkowym pojawiły się:

1. fajny zestaw samochodzików, które świetnie mieszczą się w buzi, zwłaszcza koparka :)

2. interaktywny domek, do którego trzeba włożyć rękę, żeby coś wyjąć. Tutaj muszę napisać, że jak Olcia zajmie się wkładaniem rączki i jej wyjmowaniem, to potrafi się zająć tym przez 10 minut a wtedy reszta zabawek jest moja ! :)

3. duży samochodzik, którego cudownie ciągnie się za sznurek w lewo i w prawo :) - tym głównie ja się bawię, jak to na mężczyznę przystało

4. klocki drewniane -  rodzice usilnie budują nam naprawde brzydkie wieże a my uparcie je burzymy, bo patrzeć na nie nie możemy :)

5. klocki plastikowe do układania w wieże - ech te wieże... stoją i stoją a my je burzymy i burzymy :) rodzice przy tym się cieszą i biją nam brawo. Ja nie wiem, co w tym fajnego. Skoro nie chcą by stały to po co je budują??

6. piłka z wypustkami - Olcia ćwiczy na niej swoje palce, bo próbuje łapać te wypustki.

7. duża piłka do ćwiczeń - uwielbiamy jak tata nas kładzie na tą piłkę i kręci nami to w przód to w tył i na boki. Naszej radości nie ma końca

8. układanki drewniane - niestety nie wytrzymały długo - zostały zjedzone przeze mnie :P

9. tunel -  z początku nie wiedzieliśmy z czym to się je. Ale jak mama pokazała jak do niego wejść i wyjść, to nie było nas przez pół dnia!! Ganialiśmy się z Olcią przez całe popołudnie. W pewnym momencie doszło do kłótni między nami, bo niestety jednocześnie przez jeden otwór nie da się wejść :(

10. żyrafa pchacz - idealnie się nadaje do ćwiczeń Olci przy wstawaniu. Oprze toto o kanapę, żeby nie jechało i próbuje wstawać :)

11. kredki ołówkowe -  w prawdzie jeszcze nie użyte ale jutro lub pojutrze pochwalimy się pierwszymi rysunkami :) Mamy już świecowe ale te zjadamy, więc mama zamówiła nam ołówkowe :)

12. interaktywny laptop i żółw - żółw jest fajny bo można z nim pogadać a laptop póki co służy jako podstawka by wyżej stanąć, ale rodzice uważają bym tego nie robił :)
13. samochodzik i kaczka - póki co czekają na swoją kolej do zabawy.
14. aparat fotograficzny z myszką miki i kaczorem donaldem - wreszcie możemy parodiować mamę i porobić jej parę zdjęć :) 

Chyba niczego nie pominęliśmy - jeśli tak, to przepraszamy i baaaardzo dziękujemy za wszystkie otrzymane prezenty :)

Jednakowoż bardzo miło nam, że zechcieliście spędzić z nami ten miniony czas, zjeść torta, którego piekła mama i pobawić się obok nas :)

Oczywiście oprócz zabawek dostaliśmy również kasiorę, która zostanie spożytkowana na dwa foteliki samochodowe, łóżeczko turystyczne i nasze pierwsze buty.

W dniu pierwszych urodzin, rodzice zrobili nam test określający kim zostaniemy w przyszłości. Interpretacje pozostawiamy wam :)

Oto co mieliśmy do wyboru:

Na koniec kilka zdjęć z okresu, kiedy to byliśmy u babci Grażynki, babci Ewy, cioci i wujka w Giżycku i z wizyty niespodziewanych gości czyli ciotecznej babci Gosi z Australii :)

Olcia przez ostatni miesiąc bardzo nadrobiła swoje zaległości ruchowe, raczkuje, siada, przekręca się na brzuszek i w związku z tym zaczęliśmy wspólnie psocić... na poniższym zdjęciu próbujemy dostać się do lampy i kabelków.

choć czasami mam już dość... :/

14 czerwca 2012

Kiedy będziecie czytać tego bloga samodzielnie, zapewne będziecie zastanawiać się po co to wszystko, my  rodzice, opisywaliśmy. Odpowiedź jest prosta, żebyście zachowali jak najwięcej wspomnień. Założeniem bloga nie jest skończenie go w dniu dzisiejszym, w dniu waszych pierwszych urodzin. Z niecierpliwością czekamy na wasze pierwsze, zrozumiałe dla nas, wymiany zdań, wasze pierwsze kłótnie, wasze pierwsze wspieranie się nawzajem i inne mniej i bardziej ciekawsze rzeczy. Ludzki mózg jest tak stworzony, że z wyjątkiem bardzo traumatycznych przeżyć, nie jest wstanie zapamiętać nic co działo się przed 5 rokiem życia. Blog ten jest waszą wspólną pamięcią i taką pozostanie. 

Dzisiejszy dzień jest dniem szczególnym, dokładnie rok temu ja, zaczęłam się zwijać z bólu i chodzić po szpitalnym korytarzu od godziny 9 rano. Dzień wcześniej o godzinie 14.00 wzięłam ostatnią tabletkę Fenoterolu, który przytrzymał was we mnie przez 2 miesiące. O godzinie 13.20 zapadła decyzja lekarza: jedziemy na 5 piętro. Szybki telefon do taty i w ciągu 15 minut był już w szpitalu. W normalny dzień ta droga zajmowała mu 30 minut :) Tak bardzo mu się spieszyło do was :) 

O godzinie 14.30 zapadła decyzja, na którą byłam już przygotowana od 8 miesięcy. Będzie cesarka. Godzina 14:53 usłyszałam twój krzyk synku. Małe, pojedyncze pisknięcie. I pierwszy raz mnie dotknąłeś w policzek. 14:55 urodziłaś się ty córeczko. Oszołomiona nie zorientowałam się czemu nie usłyszałam twego krzyku, czemu nie dali mi ciebie dotknąć. Do dnia dzisiejszego tego nie wiem. Domyślam się, że już wtedy dało o sobie znać twoje wówczas chore serduszko. Później z niecierpliwością czekałam na tate by pokazał mi was na zdjęciu. Pokazał... dwa zamazane ludki w inkubatorze, dwa małe, zawinięte w beciki, serdelki na jednym przewijaku. I usłyszałam jedno słowo: śliczne.

Czy rzeczywicie jesteście śliczni? Nie nam rodzicom to oceniać, bo każdy Żyd swój towar chwali.Ocenią to ludzie z którymi będziecie się spotykać przez całe swoje życie. Pamiętajcie, że "śliczność" to nie tylko wygląd, "ślicznym" trzeba być w środku. 

Zapamiętam tamten dzień do końca życia, bo właśnie wtedy spełniło się moje największe marzenie, spełniło się w dwójnasób. Kochamy Was bardzo i kochać będziemy zawsze.

Wasi, może nie pięciogwiazdkowi, rodzice

mama i tata

A tak zmieniliście się przez ostatnie 12 miesięcy

Rodzinka w komplecie



21 maj 2012

Minęło dość sporo czasu od ostatniego postu. Niestety mama była dość zajęta uruchamianiem jej autorskiego projektu z cyklu : kolejny pomysł na biznes :) Trzymamy kciuki, żeby się powiodło bo to będzie znaczyło, że dłużej zostanie z nami w domu. Dla zainteresowanych podam linka: www.dwaszczescia.pl

No to tyle kryptoreklamy. Cały ten czas był dość intensywny w nowe doświadczenia moje jak i Olusia. Opowiem parę słów o każdym z nich. Zaczęłam rehabilitację. Od zeszłego tygodnia mam ją dwa razy dziennie. Efektem tych ćwiczeń jest bardzo często stosowana przeze mnie pozycja czworacza, coraz szybsze i sprawniejsze pełzanie do przodu oraz, co stało się rodzinnym hitem niedzieli, usiadłam samodzielnie. Muszę jeszcze nauczyć się prostować nogi przy siadzie ale to już mały pikuś :)

Oluś również był ze mną na rehabilitacji jeden dzień ale tylko dlatego, że dobry pan rehabilitant zgodził się obejrzeć jego stópki i to jak je stawia na podłożu. Na szczęście, buty na tym etapie nie są potrzebne :) Z wizyty w poradni rehabilitacyjnej tego dnia skorzystał najbardziej mój brat. Ja byłam zbyt zmęczona ćwiczeniami a Oluś relaksował się w basenie :) 

Moja, coraz większa, mobilność zaczyna zaburzać rodzinny porządek :) 

I przy okazji próbuję nowe pozycje do spania i odpoczynku :)

Staję się też coraz lepszym kompanem do zabaw z Olusiem i na nieszczęście dla niego przestałam tak łatwo odbierać sobie zabawki. W sobotę doszło nawet do rękoczynów i ugryzłam Olusia w palec !! Płakał, a jakże :) Niestety nic to go nie nauczyło :/ W każdym bądź razie już nie jest mu tak łatwo jak kiedyś i zaczyna się złościć jak coś nie jest po jego myśli :) Czasem jednak bawimy się wspólnie grzecznie i też nam z tym dobrze :)

Na dworze upalnie i na spacerki jeździmy tylko z rana. Oczywiście robimy tym samym osiedlową sensację, bo nie dość, że o 7.30 już krążymy między blokami to jeszcze z gołymi stópkami :) Ostatnio urozmaicamy sobie nudne spacerki zdejmując skarpetki i wyrzucając je na chodnik, więc mama już nam ich nie zakłada. Lepiej, żeby nam było zimno niż byśmy mieli się smażyć w rajstopkach.

Mój brat Oluś ostatnio błysnął intelektem i wydedukował, że skoro witamina C jest w cytrynie, to witamina D jest w ... drewnie i zajada się swoim... łóżeczkiem. Nie wiem, czy chce zwiać, czy dizajn łóżeczka mu się nie podoba i chce inaczej je wyprofilować. Tylko on to wie :)

Jedno jest pewne. Chce zrujnować rodziców, bo tego łóżeczka już jako "nowe, nieużywane, kobieta w nim spała" nie sprzedadzą :/ Nie będę miała na waciki, kiedy zacznę się malować :( Chyba, że je obetną od góry i sprzedadzą jako "cabrio". To jest myśl !!!!

A propos błyśnięcia intelektem. Ostatnio Oluś się nie chwalił, więc jak się pochwalę. Pewnego dnia, kiedy mama pokazywała nam wyrazy, przyszła jej do głowy pewna myśl " a zobacze, czy umieją czytać". I pokazała nam kilka wyrazów a my mieliśmy jakoś ( na swój sposób) wskazać, to o które prosi mama. Na 4 wskazania, 4 pokazaliśmy prawidłowo. A niech się kobiecina cieszy, że jej praca nie idzie na marne :) Póki co na tym jednym sprawdzeniu się skończyło, więc możemy dalej udawać nieuków :)

W tym tygodniu mieliśmy kulinarną ucztę i zjedliśmy naleśnika z truskawkami. Był pyszny :)

W tygodniu robiliśmy też pierwsze przymiarki do wędrówki po górach. Wyprawa planowana jest na czerwiec a póki co w chłodniejsze dni trenujemy spacery w nosidłach.