Mówcie mi od dzisiaj David... David Copperfield :) Rano wydostałem się z zapiętego leżaczka. Póki co zostanie to moją słodką tajemnicą jak to zrobiłem ale udało mi się z niego zejść nie rozpinając trzy - punktówych pasów. Zajęło mi to czas jaki mama potrzebowała na zrobienie mleka tj. jakieś 2 minuty. Jestem de beściak. nie ma co :)

Dzisiaj byliśmy z wizytą u audiologa. Olcia słyszy dobrze a ja wybiórczo, tzn nie słyszę słów "nie wolno" i "nie ruszaj" w każdym możliwym kontekście a za to doskonale słyszę słowa " Oluś chodź będziemy jeść". Tata uważa, że słowa "nie wolno" słyszę i doskonale rozumiem, bo jak rodzice mówią "nie wolno" to ja nie robię tego czegoś wolno tylko bardzo szybko, tak szybko póki mnie nie odciągną od tego :) Jak sobie upatrzę coś to tylko rozglądam się wokół i oceniam jak daleko ode mnie znajduje się najbliższy rodzic. Po ocenieniu odległości dostosowuję swoją prędkość by dotrzeć do celu. Jak już uda mi się to co zamierzyłem mojego szczęścia nie ma końca. 

Znalezisko w misce z rzeczami do prasowania, które chwilę wcześniej miałem na głowie i bawiłem się w ducha ( mama nie zdążyła z aparatem)

Aaaa... dodam jeszcze, że od dnia dzisiejszego widać mi górną lewą jedynkę i już niedługo powinna mi się wybić :)
U Olci dalej bez większych zmian... coraz sprawniej odpycha się przesuwając do tyłu i czasem uda się jej podnieść tyłek. Nawet kilka razy przyjęła typową pozycję czworaczą, co też bardzo cieszy rodziców bo już małym kroczkiem przybliżyła się do wielkiego dnia jakim będzie początek raczkowania.

Tydzień temu jedliśmy najpyszniejszy obiadek jaki do tej pory mieliśmy okazję zjeść... krupnik babci Ewy. Dzisiaj mama zrobiła podróbkę tego dania i nawet jej wyszło bo zjedliśmy całe 500g, oczywiście we dwójkę. Nie była to zupa najwyższych lotów ale dało się ją zjeść... byliśmy baaardzo głodni :)