Chorobowego czasu ciąg dalszy... niestety przeniosło się w końcu na mnie. Na razie nie wiadomo co mi jest, bo mam tylko gorączkę około 38 stopni. A jeśli nie wiadomo co, to chodzi zapewne o trzydniówkę. Jutro jedziemy z mamą i tatą do lekarza. Tym razem do przychodni, gdyż gorzej już z nami nie będzie, więc i mama stwierdziła, że można te kilka złotych na wizycie zaoszczędzić. Oluś inhaluje się codziennie trzy razy, ja raz ale tylko dlatego bym przy okazji miała nawilżony nosek. Frida i Sterimar zarezerwowany jest dla Olusia a dla mnie maseczka od inhalatora :)

Oluś inhaluje się za pomocą ustnika i przy okazji gada do niego wydając śmieszne dźwięki

Braciszek mój kochany wraca już do zdrowia, bo zaczyna szaleć w swoim łóżeczku

A także testować cierpliwość i spostrzegawczość babci Ewy

Rzecz opowiedziana przez Olusia

hmm... ciekawe czy babcia mnie widzi ??

.... nie widzi :)...

... jednak widzi :(

Firanko jak babcia pojedzie to będziesz moja na dłużej :D

Tak o to Oluś zabawiał się z babcią Ewą w trenowanie szybkości Olusia, spostrzegawczości i szybkości reakcji babci :)

A co ja w tym czasie robiłam?? Ja jestem tą GRZECZNĄ częścią wnucząt i czytałam swoją ulubioną książeczkę

Zastanawiacie się co też mnie ciekawi w tej o to książeczce. Otóż powiem wam, że tylko jedna strona:

Dziś w nocy przyjeżdżają do nas babcia Grażynka i dziadek Wiesiek. Zaplanowaliśmy dla nich sobotnią atrakcję, która właśnie się piecze w piekarniku :)

Mama dzisiaj doczekała się chwili, w której mogła zrobić Olusiowi zdjęcie. Zostałam jeszcze ja w kolejce ale myślę, że jak tylko wyzdrowieję to dam mamie tę satysfakcję i równie dumnie będzie się chwalić mną jak teraz Olusiem



Niestety mój stan zdrowia się pogorszył, zacząłem kaszleć częściej i mama wezwała panią doktor, która mnie osłuchała i powiedziała, że mam dość poważne już zapalenie oskrzeli. Powiedziała, że nie zostawi nas w domu bez antybiotyku ale do szpitala też boi się nas wysłać ze względu na rotawirusa. Dostałem tenże antybiotyk, inhalacje i skierowanie do szpitala na wszelki wypadek, gdybym zagorączkował albo zaczął mieć duszności. Mama czym prędzej pojechała do cioci Jowitki pożyczyć inhalator, a tata po powrocie z pracy stwierdził, że będzie trzeba kupić własny. Dokupiliśmy z wielkim trudem własne ustniki i miarki do inhalatora i już wieczorkiem otrzymałem pierwszą dawkę. Pomogło mi to na tyle, że zacząłem kaszleć już bardziej mokro.

Olcia ma tylko zaczerwienione gardełko i póki co osłuchowo jest czyściutka. Oby tak zostało.

Jestem bardzo dumny z Olci, gdyż wykazuje się teraz bardzo dużą cierpliwością. Kiedy Olcia bardzo marudziła i rodzice częściej zajmowali się nią, tj. nosili na rękach, przytulali, zabawiali, ja grzecznie leżałem i się bawiłem. Nie domagałem się większej uwagi, gdyż wiedziałem, że Olcia jest bardziej potrzebująca. Teraz role się odwróciły i to ja jestem częściej przytulany, noszony, jednym słowem... jestem w centrum uwagi całej rodziny :) A Olcia?? Jest baaardzo wyrozumiała. Bawi się sama, śmieje się, a dzisiaj nawet zaczęła piszczeć. Nie wymaga by ją noszono i przytulano. Chyba rozumie, że teraz ja potrzebuję większej opieki :) Niewątpliwie jest to zaskakujące doświadczenie dla rodziców. Szczerze wam powiem, że nie spodziewali się, że tak będzie. Raczej obstawiali, że Olcia na równi ze mną bedzie potrzebowała zainteresowania z ich strony. Jak to dobrze się miło rozczarować :D Prawda tata?? :P

Ostatnie dni dla Olusia i dla mnie były czasem chwilowej rozłąki. Mogliśmy od siebie odpocząć i się wyspać, przynajmniej ja, bo nikt mnie w nocy nie budził. 

Zaczęło się w czwartek rano, kiedy to Oluś zaczął kasłać. Mama zaniepokojona zadzwoniła do pani doktor, która była u nas w zeszłą sobotę i zapytała co robić i co podawać. Zaleciła syropek, jakieś kropelki. O 23 godzinie Oluś bardzo zagorączkował. Miał 39,04 stopni i mama podała mu czopek, który pomógł i temperatura spadła do 38,24 stopni. 

Jednakże bardzo uwypukliło się ciemiączko i tata zadzwonił po pogotowie. Przez telefon pani doktor zaleciła by rodzice pojechali z Olusiem do szpitala. Mama ubrała Olusia i o 1 godzinie rodzice pojechali. Ja zostałam z babcią, która usiłowała mnie na nowo uśpić ale ja chciałam sie pobawić. 

Na izbie przyjęć pani doktor postanowiła, że Oluś zostanie na obserwacji. o 3 nad ranem dotarli na oddział pdiatryczny, gdzie pobrano Olusiowi krew, założono wenflon i położono do łóżeczka. Mama została z Olusiem a tata wrócił do domu po reszte rzeczy. 

Pani doktor przyszła koło 9-tej przebadała Olusia i powiedziała, że wszystko jest w porządku ale powiedziała też, że conajmniej do soboty zostanie z dala ode mnie :) Zaleciła inhalacje i tyle. 

Oluś na początku był zestresowany i nie wiedział co się dzieje, dlaczego nie jest w domku

Jak się dowiedział, że dzisiaj wraca do domku od razu mu się humor poprawił

Jak Oluś wrócił do domu to ucieszyłam się bardzo. Wyspałam się i nie chciałam spać przed obiadem. Oluś odpoczywał a ja sobie śpiewałam, gadałam, bawiłam się. Normalnie pełnia szczęścia :) Już przyzwyczaiłam się do tego, że nie mam rodziców na wyłączność i muszę się dzielić z nimi z bratem.

A co ja robiłam w tym czasie?? W sumie to nic... bawiłam się, z babcią rozmawiałam, z tatą się pobawiłam. Dzwoniłam też do Olusia, żeby dowiedzieć się kiedy wraca :)

Oluś czuje się już lepiej, dalej kaszle ale tata podaje mu syropek. Za to mama się rozchorowała i leży teraz w łóżku z 38 stopniową gorączką i bolącym gardłem.

Życzymy mamusi zdrówka :)

Zacznę dziś od tego, że.... nie jestem gorszy od Olci

Dobra, przyznaję się, troszkę z pomocą mamy tzn. ona mnie posadziła w leżaczku a ja za nic nie chciałem się oprzeć. Twardo siedziałem przez kilka minut, aż mama musiała na siłę mnie oprzeć, bo na końcu już opadłem z sił

W między czasie uważnie słuchaliśmy co ciekawego ma do powiedzenia babcia Ewa

Chwilę później próbowałem warzyw w postaci niezmiksowanej.

Nie przypadły mi do gustu. Olcia natomiast doskonali swoje umiejętności czytania i z wielkim zapałem czyta co też mama kupiła nam na obiadek :) Dodam, że każda próba odebrania Olci konkretnie tej książeczki, kończy się płaczem ( Olci, nie książeczki )

Olcia dzisiaj zagrała w reklamie pasty do zębów. Zaprezentowała dwa pięknie śnieżnobiałe kasowniczki :)

Na szczepieniu nie byliśmy, bo zamknięte i zostaniemy zaszczepieni dopiero 2 lutego.
U nas śniegu prawie nie ma, wczoraj spadł ale przez noc stopniał i dzisiaj była słoneczna pogoda. Wykorzystaliśmy ją na spacer z babcią. Wróciliśmy na gotowy już obiadek, który zjedliśmy ze smakiem. Dotrwaliśmy do 18stej bez snu, choć bylismy pod koniec już bardzo marudni i kąpiel rozpoczęliśmy kilka minut wcześniej niż zwykle. Tatuś dalej choruje ale już możemy go pooglądać z odległości około 3 metrów.

Na koniec chcielibyśmy poinformować, że z niecierpliwością czekamy na pojawienie się na tym świecie naszego ciotecznego siostrzeńca Filipka. Tak, tak... mając 7 miesięcy i kilka dni zostaniemy wujkiem i ciocią. Tak naprawdę ciocią i wujkiem jesteśmy od 11 tygodnia życia płodowego. Pozdrawiamy Nadzię :) Ciocia i wujek cię kochają... i nie mogą się doczekać, żeby ci popsuć zabawki :)

Ruszyło głosowanie w konkursie blog roku 2011. Wiem, że nie którzy z Was chcieliby oddać głos na nas. Wystarczy kliknąć na link, który widnieje pod głównym zdjęciem i tam wszystkie potrzebne informacje znajdziecie. Dziękujemy :)

Operacja serca sprawiła, że opóźniłam się w rozwoju ruchowym ( ale nie manualnym) o około 2 miesiące. Operacja serca sprawiła też, że zaczęłam czuć się bardzo dobrze i nabrałam radości życia. Przestałam płakać a zaczęłam się dużo uśmiechać a ostatnio buzia mi się nie zamyka i próbuję przegadać tych, którzy ze mną rozmawiają. Nieśmiała się staję w obecności obcych osób ale rodzice mają nadzieję, że szybko mi przejdzie. Choć nieśmiałość jest normalna dla tego wieku, ja niestety jestem nieśmiała ponad normę :) Nie przewracam się jeszcze z plecków na brzuszek ale czasem uda mi się przekręcić z brzuszka na plecki. Rzadko się to zdarza, bo wolę pomarudzić by ktoś zrobił to za mnie. Uwielbiam latać z tatusiem. Robię to tak szybko, że mamie nie udało się nakręcić filmiku. Po łóżeczku jeszcze nie wędruję za to bardzo chętnie w nim leżę od kilkunastu dni na brzuszku. 

Dzisiejszy dzień jest chyba jednym z ważniejszych dni w mym życiu pooperacyjnym. Pierwszy raz zrobiłam coś pierwsza, coś czego Olusiowi jeszcze nie udało się zrobić. Pewnie dlatego, że jest grubszy ode mnie :)

Dzisiaj sama, bez niczyjej pomocy... usiadłam !!! Na razie tylko w leżaczku ale to i tak jak dla mnie jest dużym wyczynem i niemałym wysiłkiem. 

Dziękuję za brawa :)

Przez ostatni tydzień dość sporo się u nas działo, a mama poczuła tak wielkie zmęczenie, że nie miała już sił napisać co tam u nas ciekawego słychać. Na szczęście przyjechała do nas babcia Ewa, która troszkę mamie pomaga odpocząć. Babcia zajęła się bardziej techniczną stroną naszego życia, tj. sprzątanie, gotowanie i zakupy a mama zajmuje się tylko nami i tatą, który jest chory. Leży sobie biedaczek odizolowany od reszty rodziny i możemy go oglądać tylko na zdjęciach :D

Dzisiaj zakończyliśmy 2/3 spotkań z lekarzami. Ostatnie spotkanie w przyszłym tygodniu. Otrzymamy zaległe szczepienia, bo jak niektórzy wiedzą, nie byliśmy jeszcze praktycznie w ogóle szczepieni i mama po konsultacji z pediatrą uznała, że doszczepimy się na żółtaczkę ( 3 dawka). Szczepienie planowane jest na środę, tak by we wtorek wieczorem rodzicie ( o ile tata wyzdrowieje) mogli pójść w końcu do kina. Dawno ich tam nie było i zapewne zapomnieli jak smakuje popcorn i pepsi :P

Dzisiejsza wizyta pediatryczna była bardzo fajna - z punktu widzenia mamy. Z naszego punktu już nie było tak fajnie o czym daliśmy głośno znać. Później Olcia przekonała się do pani doktor i zaczęła się do niej uśmiechać. Mama już wie jak postąpić z moją alergią - teraz pozostaje poczekać na rezultaty.

Wczoraj byłem na kontroli u neurologa. Pani doktor powiedziała, że generalnie ze mną nie jest źle,  mogę do woli tłuc Olcię byle tylko w pozycji na brzuszku :) Mam lekko krzywą główkę, na co dzisiaj pediatra zaleciła większą dawkę witaminy D3 i lekko krzywe nóżki, na co pani neurolog zaleciła drobne ćwiczenia. Olcia będzie mnie masować tak bym miał proste nóżki :) Muszę jej przekazać dokładne instrukcje jak ma się ze mną obchodzić :D Lubię te wizyty u pani doktor, bo mogę wykazać się swoją dzielnością i odwagą. Nie płaczę i nie grymaszę przy badaniu za co dostałem wczoraj prezent.  Jedynym minusem tych wizyt jest taki, że jestem przyzwyczajony do zimnego chowu w domu i temperatura jaka panuje w gabinecie troszkę mnie męczy. O kolejnej wizycie pani doktor nie wspomniała a mama zapomniała zapytać, więc pewnie pójdziemy jak znów kobieta mego życia wymyśli cuda na kiju z kosmosu i dowie się czegoś od znanego na całym świecie doktora gugla wszelakich specjalizacji.

Zajmijmy się teraz prezentem... prezent jaki dostałem ( i Olcia też choć nie była) generalnie służy do czytania. Uznałem, że to niesprawiedliwe, żeby Olcia czytała książeczki nie odwiedziwszy pani doktor, więc postanowiłem zabrać jej książeczkę.

Ja natomiast, dzięki niemu, dowiedziałem się ciekawej rzeczy: że coś może spaść ze stołu !! A przy tym wydaje fajny dźwięk. To jest bardzo śmieszne :) Śmiałem się chyba z 10 minut w czasie których, mama zrzucała owe książeczki na podłogę a tata z babcią je podnosili. Mam nadzieję, że pani doktor wybaczy, ale to przecież jest doskonałe ćwiczenie dla mojego mózgu :) Tata tylko zapytał mamy, czy będzie się tak śmiała, gdy zrzucę ze stołu zastawę obiadową :D Chyba muszę spróbować, bo mama nie wyglądała na zadowoloną :) Dzisiaj babcia zrobiła mi powtórkę z rozrywki

W naszym życiu pojawiła się nowa pluszowa zabawka... żółw kameleon :)

No dobra... wkręcam was. To mówiłem ja, sensei Splinter :D

Mama nie mogła się powstrzymać będąc na zakupach. A tata powiedział do niej zanim zamknęła drzwi : tylko nie kupuj głupot. Ale powiedzcie sami, czy byście przeszli obojętnie obok półki sklepowej z tym o to osobnikiem?? 

Uczymy się dalej czytać. Bardzo to lubimy i szkoda, że mama tak szybko kończy pokazywać nam wyrazy. Jesteśmy teraz w takim wieku, w którym to chłoniemy jak gąbka wszystko co widzimy, słyszymy, czujemy. My wręcz nie robimy nic innego. Nawet podczas zabawy uczymy się koncentracji, bo ileż to wysiłku wymaga byśmy mogli nauczyć się prezycyjnie łapać dwoma paluszkami metki od zabawek. Jak musimy manewrować pluszakiem by te metki znaleźć. Czego moglibyśmy nauczyć się patrząc tylko w sufit?? Z nudów zaczelibyśmy liczyć nierówności :) 

Dziś mija tydzień odkąd moje łóżeczko zostało obniżone o jeden poziom. Zastanawiam się dlaczego, skoro jeszcze nie siadam sam. Jak mnie posadzą to siedzę i owszem ale dość krótko i mało stabilnie. Za to teraz nic nie stoi na przeszkodzie bym mógł lunatykować w obrębie łóżeczka. Codziennie rano mama znajduje mnie w tych o to pozycjach ( obracam się tylko w jednym kierunku, tj. w prawo).

Zupkowych eksperymentów ciąg dalszy...

Mi tam smakuje co mama ugotuje :)

Jak już wspomniałem na początku, przyjechała do nas babcia Ewa. Wtajemniczeni wiedzą co też oglądaliśmy w dniu przyjazdu

Niewtajemniczonym zdradzę tę tajemnicę. Oglądaliśmy to co zawsze pokazuje nam babcia Ewa, tj. lammmpę :D Z babcią Ewą lampa nabiera jakiegoś innego wyrazu :P

W przyszłym tygodniu mama będzie miała troszkę więcej czasu, więc napewno postów pojawi się więcej :) Teraz my sobie smacznie śpimy i kombinujemy we śnie co by tu jutro ciekawego zmajstrować. Może zaskoczymy rodziców i zaczniemy raczkować??

Czas tak szybko pędzi, że nim się obejrzeliśmy a już 4 styczeń i za 10 dni skończymy 7 miesiąc. Pogoda póki co mało zimowa, więc codziennie ( no prawie codziennie) jesteśmy na spacerze. Mama trochę marznie ale najważniejsze, że nam jest ciepło. Szkoda tylko, że za każdym razem oglądamy to samo. Te same bloki, te same samochody, drzewa i to samo niebo. Niestety park jest daleko i nie opłaca się mamie wybierać w tak długą podróż. Na szczęście trasę wybrała taką, byśmy jak najmniej widzieli samochodów w ruchu.

Te spacery to dla nas wytchnienie od codziennej rutyny, jaką jest zabawa, byciem królikami doświadczalnymi mamy i ostatnio nauka czytania. Tak, tak, uczymy się czytać by móc za kilkanaście miesięcy przeczytać co mama wypisuje o nas. Czy pisze prawdę i czy wystarczająco zabawnie :)

Uczymy się czytać metodą globalną wg. Glenn'a Doman'a. O metodzie dowiedzieliśmy się od cioci Ani, której jeszcze nie znamy, ale może na wiosnę poznamy i jej podziękujemy za te męki :) Mama z tatą przez ostatnie dni pracowali wieczorami nad odpowiednią listą rzeczowników a od 3 dni pierwsze rzeczowniki są nam prezentowane

I tak trzy razy dziennie... Docelowo, gdy dojdziemy do 15 słów, prezentacja będzie powtarzana dziewięć razy dziennie. Kiedy my na to wszystko znajdziemy czas?? Nie wiem :) Może mamie uda się zmniejszyć ilość pokazów do sześciu.

Póki co bardzo nas to ciekawi i z zainteresowaniem oglądamy te czarne wyrazy. Kolejnym etapem będą czasowniki, przymiotniki, krótkie i dłuższe wyrażenia. Wg planu za jakieś 1,5 roku powinniśmy już dość biegle czytać.

Jednocześnie zapoznajemy się przez 15 minut dziennie z językiem angielskim. Codziennie rano mama do nas mówi w tym języku i wolimy go bardziej od języka polskiego, gdyż jest melodyjny. Niedługo też zaczniemy zapoznawać się z językiem niemieckim. Rodzice chcą zrobić z nas poliglotów. Ambitny plan, nie powiem :)

Wszystko to ma na celu stworzenie jak najwięcej połączeń między obiema półkulami mózgu, by późniejsza szkolna nauka szła nam bardzo łatwo a my mieli dużą ochotę na poznawanie świata. W związku z powyższym nasza mama nie wraca do pracy teraz, tylko najwcześniej za pół roku, by stworzyć podwaliny pod naukę z opiekunką czy też babcią Ewą.

A jakby tego było mało to od wczoraj jesteśmy królikami doświadczalnymi. Rodzice wprowadzili plan oszczędnościowy, a wiadomo, że najprościej jest oszczędzać na dzieciach !! Chcą nas pozbawić słoiczkowych obiadków !! Musimy z Olkiem wprowadzić bojkot nowego jedzenia. Mama spędziła wczorajszy wieczór w kuchni gotując nam obiadki na całe 8 dni. Ugotowała wszystko co było w sklepie dla najbiedniejszych i w warzywniaku. Lista składników jest tak długa, że prościej byłoby wymienić to, czego nie dodała :)

Niestety nie znamy się jeszcze na wszystkich warzywach i znamy tylko te, które do tej pory jedliśmy, więc wymienimy je wszystkie

marchewka, ziemniak, kalafior, brokuł, por, burak, pietruszka. Nowością dla nas jest burak ale to było proste do zapamiętania, więc wymieniliśmy :)

Generalnie wyszło około 3 litrów zmiksowanej mazi. To porcja na dziś do której mama dodała królika.

Zjedliśmy to.... ze smakiem !! Bojkot się nie udał :( Przyznam, że pierwszy pękł Oluś... Najpierw udawałam, że mi nie smakuje. Oluś zrobił minę jakby dostał suszonych śliwek. Mama jednak szybko zorientowała się, że udajemy, więc nie było sensu brnąć dalej :( Niestety taty nie było wtedy w domu i nie mamy zdjęć ale przy najbliższej nadarzającej się okazji zamieścimy nasze radosne minki.

Niektórzy już wiedzą, niektórzy jeszcze nie ale w sylwestra stałam się szczęśliwą posiadaczką kolejnego zęba.

Jak się domyślacie, po zastępczej rycinie, mama w dalszym ciągu nie uwieczniła owych ząbków na prawdziwym zdjęciu :)

Bardzo cierpiały z tego powodu uszy  bezzębnego Olusia i jako zadość uczynienie musiałam zrobić mu masaż stóp. Było mu przyjemnie i domagał się tego dość często...

Na szczęście mężczyzna mojego życia też jest dla mnie łaskawy i dobry. Spełnia moje wszystkie zachcianki, wystarczy, że zatrzepoczę rzęsami i mam już domowe SPA

I tak jak tylko się uśmiechnę

to cała trójka ( nie tylko tata) pada usłużnie do mych stóp :D Mogę czasem się poświęcić i pomasować Olusia a czasem i tatę po plecach też :)

Dzisiaj będzie troszkę muzycznie :) Czas przedświąteczny spędzaliśmy na rozwijaniu naszego mózgu. Olcia grała

a ja śpiewałem

Z Olcią rozmawiać mi się nie chce. Kiedy ona coś do mnie mówi to udaję, że nic nie słyszę i nie widzę. Wolę rozmawiać sam ze sobą lub z żyrafą

Ona przynajmniej nie marudzi, że ją ząbek boli. Spać mi daje i w ogóle można ją pogryźć i przytulić się do niej. Nie to co siostra. Ostatnio jest straaasznie marudna. Szkoda, że rodzice nabierają się na jej aktorską grę i próbują ulżyć w cierpieniu. Widać przecież na kilometr, że udaje i nic jej nie jest :) Powinni zlitować się nad moimi uszami a nie nad tą Florence Foster Jenkins!!

Ząbek już coraz bardziej widoczny i coraz śmielej Olcia go pokazuje, choć jeszcze fotki nie dała sobie zrobić. Mama, jak prawdziwy detektyw, tylko czeka na okazję :)

Na szczęście większość dnia Olcia ma dobry humor

który i mi się udziela

zwłaszcza jak mama z tatą mnie sadzają. Uwielbiam siedzieć i nawet próbuję Olcie zachęcić do tego, ale ona woli kolana rodziców

W dalszym ciągu marudzi gdy leży na brzuszku, nie wykazuje najmniejszej chęci do siadania. Rodzice kładą ją jak najczęściej na brzuszku ale zazwyczaj kończy się to lamentami. Olciu kochanie, na brzuszku naprawdę jest fajnie :) Można o wiele więcej zobaczyć leżąc w łóżeczku a nie tylko sufit

Ja generalnie uwielbiam łóżeczko a właściwie pobudki :)

Zasypiam grzecznie, cichutko, dość szybko gdy jestem zmęczony, jednym słowem mama nie ma ze mną problemów...

... natomiast pobudki... to inna bajka. Zacząłem bawić się w "ulicę sezamkową". Zazwyczaj sponsorem pobudek jest literka "C"

a czasem "J"

Olcia śpi przykładnie na literkę "I" a gdy się budzi zawsze robi wesołe minki

i lubi podlizywać się rodzicom. Ostatnio dziobała punkciki u tatusia a dzisiaj u mamusi

Mi też czasem uda się dziobnąć punkcika :) Ja jako ten wprawiony w piciu samemu soczku

musiałem pomóc tacie i pokazać mu jak się fachowo trzyma kubek

Moje nauki nie idą w las i Olcia też dzisiaj piła sama soczek

Soczkiem przepiliśmy to co zjedliśmy. Zgadnijcie co jest najsmaczniejszego w zabawkach :D

Święta, święta i po :) Wreszcie mamy troszkę czasu by napisać co u nas się działo. 

Mama była tak zajęta sprzątaniem i tym byśmy mogli zjeść kolację wigilijną w dużym pokoju, że zapomniała nawet Olusia uczesać. Nie był zbytnio zadowolony za to wyglądał śmiesznie :)

Najważniejsze, że mama zdążyła :D

W między czasie przyszły do nas kartki świąteczne, które oczywiście przeczytaliśmy z zapałem :)

Oluś swoją

a ja swoją

zastanawia mnie o jakich prezentach napisała ciocia Ania i wujek Dawid

W naszym domu też stanęła nasza pierwsza prawdziwa choinka, ubierali ją rodzice i efekt jest taki

No cóż, za 2 lata sami będziemy ją ubierać i na pewno będzie bardziej kolorowa.

Samo ubieranie choinki nie zrobiło na mnie większego wrażenia

Za to Oluś był zachwycony

Mama kupiła choinkę, która nie kuje, więc mogliśmy ją podotykać

chwila nieuwagi rodziców i...

jedna bombka zniknęła :)

Im bliżej wigilii tym mój humor stawał się coraz gorszy

Mama nie wiedziała co mi jest, próbowała wszystkiego, tulenia, lulania, na koniec dała mi pić i wyszło szydło z worka. Dowiedziała się, że mnie poprostu bolą dziąsełka bo od matki natury dostałam świąteczny prezent :)

Mój pierwszy, własny, najprawdziwszy biały ząbek

Dziadek, który do nas przyjechał na święta, poszedł szybko do apteki po maść ale i tak najlepsze ukojenie dał tata. Bujał mnie do upadłego

Mama oczywiście próbowała go uwiecznić na zdjęciu

ale ja się nie dałam :)

To mój ząbek i nie pokażę go za Chiny Ludowe :D

Pod choinką znaleźliśmy prezenty, wielką kostkę do gry, książeczki i biedronkę, która okazała się fajnym prezentem, którym chciał się bawić tylko Oluś

Mi nie było to dane, bo Oluś był baaardzo zachłanny :(

Oluś zapomniał, że to ja dostałam biedronkę od swojej matki chrzestnej i tata musiał mu o tym przypomnieć. W końcu dotarło to do Olusia i mogłam również ja się nią pobawić a raczej tylko popatrzeć jak ona się rusza

I tak o to spędziliśmy ostatnie kilka dni. Na koniec zaprezentujemy nasze świąteczne wdzianka ( babcia Ewa powinna być zadowolona) i naszą całą czwórkę tuż przed Wigilią

Dodam jeszcze, że jak na tradycję przystało, zjedliśmy tego dnia dwanaście różnych rzeczy :jedno danie z sześcioma składnikami, mleko z kleikiem, soczek marchwiowo - jabłkowy, wodę i maść na ból dziąsełek :)

Cały przyszły rok będzie dla nas szczęśliwy :D