Zacznę dzisiaj od hitu dnia. Siedze sobie w leżaczku po jedzeniu, nudzi mi się i zastanawiam się co by tu zmajstrować. Pomyślałam sobie: a ciul, uszczęśliwię mamę. I spoglądając jej prosto w oczy powiedziałam głośno i wyraźnie: MAMA

Bidulka aż się popłakała ze szczęścia a ja prawie razem z nią bo nie wiedziałam czy dobrze zrobiłam czy nie :)

Przez caly tydzień nic kompletnie się u nas nie działo. Babcia Ewa pojechała do domu ale wcześniej ugotowała pyszny krupniczek. Mama idąc śladem babci ugotowała pomidorówkę, która nie była najwyższych lotów ale dało się ją zjeść. 

W między czasie Olusiowi wybił się wreszcie drugi ząbek i obecnie stan naszych ząbków jest 4:2 na moją korzyść oczywiście. A oto dowód

Ja staję się coraz bardziej mobilna, choć jeszcze nie raczkuję, to przekręcam się już wokół własnej osi na pleckach w łóżeczku. Lubię spać z łańcuchami na szyji a Oluś usypiać przy zapachu swoich niewypranych rajstopek :)

 

A jak już się obudzimy to lubimy spędzać każdą chwilę w swoim towarzystwie :)

 

Aaa bym zapomniała. We wtorek byliśmy pierwszy raz w gościnie u dwóch kolegów, którzy są dwa miesiące starsi od nas. Było miło, obaj się do mnie uśmiechali a z Olkiem bawili się samochodzikiem. Generalnie cała nasza czwórka bawiła się osobno ale pierwsze koty za płoty i mama wie jacy grzeczni jesteśmy i pewnie częściej będzie z nami jeździć do innych dzieci :) 

Przez tydzień byliśmy niepiśmienni... Nie było mamy a tata i babcia jakoś nie kwapili się do tego by napisać co nowego u nas. W zasadzie to przez cały tydzień nic się nie działo. Moją nową umiejętnością jest podciąganie się za szczebelki w łóżeczku a Olci przyjmowanie pozycji czworaczej. Na razie tylko kilka sekund ale pojawiła się nadzieja, że już niedługo ruszy do przodu. W wolnych chwilach robię za nauczyciela i pokazuję Olci jak ma ułożyć swoje chude cielsko :)

Póki co ma przewagę nade mną w ilości ząbków :) Tydzień temu wybiła jej się pierwsza górna jedynka a dzisiaj druga. W związku z powyższym  stan uzębienia Olci przedstawia się następująco :)

 

Mój ząbek w dalszym ciągu jest samotny ale drugi już widać, więc niebawem się wybije.

U nas już wiosna za oknem, więc nieomieszkaliśmy wybrać się na spacerek, przy okazji podotykać co ciekawsze gałązki :)

Tak, tak ... próbowaliśmy zwiać ale się nie dało :(

Na koniec mama chciałaby się pochwalić zdjęciem Olci. W końcu mamie udało się upolować Olcię w odpowiednim momencie :)

 

Oluś żyć bez smoczka nie umie i nie pogardzi też różowym :)

Na dworze już wiosna, prawie 12 stopni na termometrze, więc pożegnaliśmy już zimowe kombinezony :) Wreszcie wygodnie można siedzieć w wózku i podziwiać otoczenie.

Mama stwierdziła dziś, że chyba jest nienormalna, bo wszystkie niemowlaki jakie mijaliśmy były ubrane jakby na dworze było -5 i wiał zimny wiatr. No cóż, rodzice są tak biedni, że nie stać ich na to byśmy chorowali :)

Po spacerze, który trwał rekordowo długo, bo 2,5 godziny, zasiedliśmy do obiadu. Na początek dostaliśmy marchewkę do zjedzenia samodzielnie. Oluś próbował jeść... ja jadłam, jak mama mnie karmiła. Sama wolałam rozetrzeć marchewkę w stoliczek.

Potem nastał main dish i oczywiście mama nie mogła trafić nam do buziek :)

Niech was nie zmyli moja zadowolona mina. Dziś była ryba ze słoiczka :)

Po obiedzie czekała na nas niespodzianka. Nowa zabawka. A właściwie dwie nowe zabawki. Oczywiście wszystkie przywłaszczył sobie Oluś i głównie on się nimi bawił. 

Są to dwie małe butelki, w każdej jest coś innego. Jedna jest z wodą a druga z pieprzem. Dźwięk wody znamy doskonale, więc najbardziej zaciekawił nas dźwięk pieprzu.

Jednym słowem Oluś dzisiaj pieprzył do woli :)

Jutro dostaniemy butelki z mąką, makaronem, grochem i nie wiem jeszcze z czym... Zabawka ta jest idealna do stymulacji słuchu, wizualnie nieciekawa, więc możemy w 100% skupić się na dźwiękach.

Kilka tygodni temu dostaliśmy butelkę z ryżem, którą najchętniej bawię się ja a najlepiej wychodzi mi dokuczanie bratu :)

Później niż zwykle do domu wrócił tata i opowiadał co tam ciekawego u niego dzisiaj się działo a ja z wielkim zaciekawieniem słuchałam :)

Tylko mama nam przeszkadzała robiąc zdjęcia :/

Już niedługo będziemy mogli od tego odpocząć, gdyż w poniedziałek mama wyjeżdża do Iławy zobaczyć swoich wnuków. My zostaniemy pod opieką taty i babci Ewy aż do piątku.

Dzisiaj będzie troszkę hardcorowo :) Osoby o słabych nerwach proszone są o nie czytanie tego postu. Babciu Ewo i babciu Grażynko - nie oglądajcie filmiku nr. 1 :)

W dniu dzisiejszym ćwiczyłem akrobacje na leżaczku i sprawdzałem jak bardzo jestem giętki...

A nie mówiłem... trzeba było nie oglądać !! Ostrzegałem.

Dzisiaj będzie o smoczkach. Mamy dwa smoczki... różowy Olci i niebieski mój. Olcia swojego nie używa już dobre 3 miesiące a ja no cóż.... mój smoczek leży w łóżeczku i jak tylko znajdę się tam i ja to oczywiście wkładam go do buźki. Wyglądam z nim przeuroczo, nieprawdaż??

Dobra ale do rzeczy... rzadko się bawię w łóżeczku, więc generalnie smoczek ląduje w mej pięknej buźce tylko do spania. Rodzice zaczęli się już zastanawiać, co tu zrobić, żebym zaczął zasypiać bez niego. Olci nawet nie musieli oduczać. Sama pewnego dnia przestała chcieć. Ja mam mniej silną wolę i ciężko mi zrezygnować. Jak tylko mama odkłada mnie na drzemkę to otwieram dzioba, żeby mi mogła go włożyć. To taki nasz rytuał, bo potem radzę sobie sam.

Radzą rodzice już kilka dni co tu zrobić... wszelkie próby nie dania smoczka w dzień skutkują problemami z zasypianiem. Podczas zabawy smoczek jest zabierany z łóżeczka a kiedy mama o tym zapomni no to ja korzystam :) Dzisiaj w moim łóżeczku gościłem Olcię... ona jednak stwierdziła, że rodzice do niczego się nie nadają i postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. A że była na moim terytorium, to nie miała najmniejszych szans. Jak to kobieta, chciała wymusić płaczem, ale na mnie to nie podziałało :) 

Nie ze mną te numery Olcia :) 

Filmik trochę długi ale za to dość interesujący ( przynajmniej mama tak twierdzi) ;)

Wiosna, wiosna za chwil parę... 20 stopni na termometrze prawie, więc mama dzisiaj kupiła nam wiosenne czapeczki :) Oczywiście musieliśmy je przymierzyć, żeby w razie czego wymienić na inny rozmiar.

Jesteśmy już po szczepieniu, które przebiegło dość sprawnie i bez większych lamentów z naszej strony. Pani doktor zauważyła, że Olusiowi idzie druga dolna jedynka a mi pierwsza górna. Było to w czwartek i do dnia dzisiejszego, żaden z tych ząbków nie wybił się. Aczkolwiek ja jestem baaaardzo marudna i prawdopodobnie jest to kwestią czasu. A może to skok rozwojowy albo moje widzi misie i wykorzystywanie rodziców do granic możliwości :) Tego rodzice nie dowiedzą się bo ja im nie powiem :P 

Z bieżących nowości to Oluś zaczyna pionizować się i sprzątać kurz na półce z telewizorem :) Mamo, musisz dać mu jeszcze szmatkę do rączek :)

Tyle ostatnio się u nas działo, że nie mieliśmy czasu tego opisać... :) Generalnie u nas dobrze, w czwartek jedziemy na szczepienie. Jest to ostatni moment by otrzymać trzecią dawkę szczepionki na żółtaczkę. Kolejne szczepienia, dostaniemy pewnie dopiero latem. Mama już psychicznie nastawia się na gadanie ze strony lekarza, że nie jesteśmy szczepieni itp, itd... Ostatnio kiedy mama była z Olcią na kontroli po chorobie, pani doktor najpierw nagadała mamie, że jak to nie szczepieni, przecież chorować będziemy i w ogóle mało to odpowiedzialne. Po wglądzie do kart i przeprowadzeniu wywiadu na koniec owa pani stwierdziła, cytuje: jestem pod wrażeniem, bo jak na bliźniaki, to bardzo mało chorują.

Bo tak jest... w przeciągu naszego krótkiego życia, mieliśmy tylko 2 razy katar i raz jakiegoś wirusa, którego sprzedał, nam i mamie, tata. Może i szczepienia nie mają z tym nic wspólnego, ale gadanie, że brak szczepień będzie powodował częstsze choroby, jest delikatnie mówiąc, grubą przesadą.

Trzecią dawkę szczepienia na żółtaczkę dostajemy tylko i wyłączenie dlatego, że tata wraz z jedną panią pediatrą stwierdzili, że skoro już dostaliśmy dwie dawki to i pociągniemy to do końca. Jutro mama idzie po receptę do lekarza, żeby kupić płatną szczepionkę, która jest zdecydowanie zdrowsza od tej bezpłatnej, co chwila wycofywanej i znów wprowadzanej przez NFZ. Bo skoro mamy już być szczepieni to tylko i wyłącznie najbezpieczniejszymi szczepionkami jakie są na polskim rynku. 

Dobra rozpisałem się ale nie o to chodzi, żeby Cię zanudzać, droga/i .............. ( w miejsce kropek proszę wpisać wedle uznania i potrzeb: tato, mamo, babciu, dziadku, ciociu, wujku, Asiu, Natalko, Karolino ). Jeśli ktoś myśli, że kogoś pominąłem to się grubo myli bo zawarty jest w słowach: ciociu i wujku :D

Stan zębów na dzień dzisiejszy się nie zmienił u mnie jak i u Olci, czyli dalej jest 2:1. Ćwiczę siadanie i bardzo sprawnie mi to idzie

W tej pozycji wygodniej jest pruć dywan...

tak naprawdę to na powyższym zdjęciu widać kto w tym grajdołku pociąga za sznurki :)

wbrew pozorom siedzenie wcale mi się nie nudzi :)

W sobotę odkryłem swoje powołanie... zostanę hakerem....

... tylko rodzice muszą kupić tableta. 

Przez weekend mama wysprzątała nasz pokój. Nie żebyśmy mieli tam bałagan, ale mama wyniosła stamtąd wszystkie nie nasze rzeczy ( za wyjątkiem książek w witrynach, które też chyba zostaną przeniesione do sypialni rodziców). Przy okazji rodzice obniżyli mi łóżeczko już do najniższego poziomu a Olci o jeden poziom. Pokój nie jest już tylko z nazwy "nasz" ale NASZ i postanowiliśmy się nim pochwalić tym co go nie widzieli ( moje łóżeczko to to bez przewijaka).

Nie jest on jeszcze do końca gotowy, bo jedna ściana jeszcze nie ma naklejek farmy. Rodzice czekają, aż zrobi się cieplej by mogli domalować trawę i piasek ( niebo już mamy). Końcowy efekt będzie wyglądał mniej więcej tak:

Razem z rzeczami rodziców, mama wymiotła też wszystko co niebezpieczne na drodze z dużego pokoju do kuchni. Od niedzieli mogę hasać do woli, na całej długości mieszkania. Oczywiście korzystam z okazji a i Olcia też została przyniesiona przez tatę do kuchni

Póki co zakaz mam wchodzenia do sypialni i łazienki ale mało mnie to obchodzi i jak nikt nie widzi to i tam próbuję doczłapać. Od poniedziałku człapię za mamą krok w krok i siedzę tam gdzie ona jest. Jak robi coś w kuchni to siedzę z nią w kuchni a jak w pokoju to siedzę i tam. Tylko Olcia biedna zaczęła czas spędzać sama. Jedynie na dłuższe roboty kuchenne mama ją bierze ze sobą. Ale tak to jest kiedy się jest stacjonarnym dzieckiem. Trzeba czekać aż ktoś weźmie i zaniesie. Ja wolę być dzieckiem mobilnym i nie czekam aż ktoś się nade mną zlituje :)

Weekend minął mamie pracowicie a nam i tacie na zabawie. Dzisiaj tata przywiózł zakupione już wcześniej pojemniki na zabawki i musieliśmy zrobić selekcję. Pojemniki są trzy: niebieski - dla mnie, różowy - dla Olci i zielony - wspólny.

Na koniec chciałbym powiedzieć, że nasz księgozbiór powiększył się o kolejne pozycje a jedną z bohaterek jest Olcia. 

Nawet Olcia podobna jest do tej dziewuszki. Je dużo marchewki, więc jest pomarańczowa i ma skośne oczy jak się złości :D

Na koniec dodam, że nie jestem takim złym bratem jak to mnie Olcia obsmarowała ostatnio i lubię bardzo się przytulać. Dzisiaj miałem okazję przytulać się z Olcią ale ona zbytnio na moje czułości nie była chętna.

Filmik specjalnie dla babci Ewy... babciu nauki nie idą w las :) Ale tylko ja jestem taka uczona :)

Dzisiaj jest moja kolej do snucia opowieści ciekawych treści, jednakże jestem zmuszona oddać swoją kolejkę Olusiowi, gdyż dzisiejszy dzień jest jego wielkim sukcesem i nie mógł się doczekać, kiedy to mama siądzie do komputera i spisze jego radosną twórczość.

Tylko chciałam się przedstawić tym, którzy mnie nie znają

Dobra, dobra Olcia wszyscy o tym wiedzą, nie musisz się tym chwalić :)

Dzisiaj należą mi się wielkie brawa i dozgonne uznanie :)

Pierwsze primo, dziś stałem się prawdziwym mężczyznom :) tak tak... mężczyznom przez duże OM :)

Cudny pierwszy ząbek wybił się dzisiaj między pierwszym śniadaniem a drugim tj, między godziną 8 a 11. 

Drugie primo.... równie ważne co pierwsze :) ... usiadłem... sam..... najpierw w łóżeczku a później na dywanie.... bez podporu.... 

Mama nie miała okazji nagrać jak siadam, bo robię to znienacka ale jutro może już dam uwiecznić swoją nową umiejętność. Dodam tylko, że nie byłem wcześniej sadzany na siłę, jedynie na dosłownie kilka sekund z podporem lędźwiowym, żebym mógł zobaczyć jak fajnie jest siedząc i miał jakąś motywację :) Rodzice nie są zwolennikami przyspieszania czegokolwiek, więc ostatnio nawet zaniechali wszelkie próby sadzania i na pewno nie będą zachęcać nas do chodzenia. Wręcz przeciwnie, będą starali się zniechęcać nas i opóźniać ten moment tak długo jak się da, pomimo naszych późniejszych usilnych prób :) Jednym słowem, będziemy raczkować tak długo, aż rodzice uznają, że możemy ruszyć do przodu w pozycji pionowej. Mama coś wspomniała, że nie będzie to wcześniej jak skończymy rok i 3 miesiące a w przypadku Oli będzie to na pewno dłuższy czas, gdyż ona jeszcze nie raczkuje. I nie chodzi o to, że rodzice chcą mieć spokój. Chodzi o wytworzenie jak największej ilości połączeń pomiędzy półkulami mózgu a ten proces najlepiej zachodzi właśnie podczas raczkowania.

No dobra... wracając do tematu :) Mama dzisiaj usilnie starała się nakręcić film ze mną w roli głównej i w końcu wymarnowała baterie. Nowe były w sypialni, więc nie wiele myśląc poszła. Wróciła po dosłownie 30 sekundach i przyłapała mnie na gorącym uczynku... przy modlitewniku.

W tejże pozycji przywitałem tatę wracającego z pracy, który powiedział do mamy, że jestem gotowy do klęczenia w kościele a nie leżenia w wózku :)

DZIĘKUJĘ ZA BRAWA :)

Jako że jestem facetem, jestem łasy na pochwały i słowa uznania pozostawione w komentarzach :)

Tak na koniec dodam, że od dłuższego czasu przyuczam się do zawodu... krawca. Pruję rodzicom dywan :)

Olci idą zęby, przynajmniej tak wydaje się mamie. Ciągle marudzi, spać nie może, jeść też... jakoś wszyscy musimy to przetrwać :) Są tego i dobre strony, bo od dwóch dni budzimy się o 8.30. Dzisiaj Olki marudzenie kompletnie rozwaliło rytm dnia, bo wstaliśmy o 9.15 kiedy to normalnie o tej godzinie idziemy na pierwszą drzemkę. Przynajmniej mama się wyspała :) Olcia z tego wszystkiego dostała katarku, ale cudowna mikstura z rumianku działa cuda i już po 2 dniach katar praktycznie znikł. Jesteśmy dozgonnie wdzięczni cioci Ani i wujkowi Dawidowi :) Dzięki nim lewitujemy nad kuchenką gazową i wdychamy opary rumianku. Zdjęcie dodamy jutro, bo tata musi wrócić z pracy :)

Drogi do kuchni mama jeszcze nie uprzątnęła, choć w niedzielę pod okiem rodziców zawędrowałem do tegoż przybytku pełnego jedzenia. Przy okazji pomogłem tacie naprawić listwę do paneli.

Mimo to dalej kiszę się w dużym pokoju... i korzystam z każdej okazji by pobawić się czymś nowym

Mama wczoraj wpadła na cudowny pomysł zrobienia sobie zdjęć z nami :) Nie mamy ich dużo, więc trzeba było skorzystać z okazji.

O lęku separacyjnym słów kilka...jako że wg krzyżyków wiosennych wkroczyliśmy w wiek wyżej wspomnianego lęku, postanowiłam co nieco napisać. Ostatnio podsłuchałam rozmowę rodziców, którzy zastanawiali się ( bardziej mama) czy my ten lęk mamy. Zastanowienia mamy wzięły się stąd, że gdy wychodzi do sklepu to Oluś i również ja, żegnamy ją z wielkim bananem na buzi. Radośnie przy tym pokrzykując. A idź sobie matka i kup nam coś dobrego :)
Na to wszystko tata stwierdził, że lęk separacyjny owszem mamy, ale między sobą. Jeżeli jedno z nas zostaje samo w pokoju bez drugiego, zaraz zaczyna wołać. Możemy zostać sami w pokoju, mama może wyjść do kuchni, do innego pokoju i gdzie król chodzi piechotą... wtedy siedzimy cicho. Oluś zazwyczaj korzysta z okazji i zaczyna sprawdzać działanie kontaktu ( który i tak jest zabezpieczony) albo długość kabli. Czasami też dotrzymuje mi bliższego towarzystwa i sami grzecznie się bawimy.
Jeśli dochodzi do czasowego rozdzielenia to cicho już nie jest.
W tym miejscu warto poruszyć kwestię szpitalną. Jak wiecie, jak i Oluś tak i ja byliśmy w szpitalu. Najdłuższa nasza rozłąka trwała tydzień ( kiedy to miałam operację) i ten właśnie tydzień pokazał jak wielka więź łączy bliźniaki. Kiedy byłam operowana, od godziny 9.30 do 12.30 Oluś spał. Babcia, która się nim zajmowała, nie mogła go w żaden sposób dobudzić. Przebrała go i nakarmiła a on nawet nie drgnął. Obudził się dopiero, kiedy Pan doktor mnie zaszył. W pozostałe dni Oluś nie miał ochoty właściwie na nic i bawił się tylko dlatego, żeby nie sprawić przykrości babci :) Jednym słowem tęsknił... choć nigdy się do tego nie przyznał i pewnie już tego nie zrobi, bo zwyczajnie nie pamięta :)
Bycie bliźniakiem nie jest łatwe. Cały czas musimy dzielić się czasem rodziców, ich uwagą i czułościami, zabawkami też żeby nie było :( Nie możemy mieć jednego rodzica tylko dla siebie i na początku nas to denerwowało. Teraz już to rozumiemy i wiemy, że jeśli tego potrzebujemy to rodzice dadzą nam swoje wsparcie i ukojenie w bólu ząbkowania na chwilę obecną. W tym temacie wiodę prym, bo już za dzień - dwa stanę się posiadaczką trzech a może i czterech zębów :) Póki co zasypiać nie lubię, bo wtedy najbardziej dziąsełka dają o sobie znać :/
Bycie bliźniakiem też ma swoje dobre strony. Na razie nie jest ich dużo, bo zbyt krótko jestem siostrą brata urodzonego dwie minuty wcześniej, ale coś tam by się znalazło... hmmm... niech pomyślę.... hmm.....hmmmm....( 3 godziny później).... hmmm.... hmmm.... no dobra. Nie ma :) Może jutro Oluś się w tym temacie wypowie... póki co będę dobrą siostrą i pochwalę się umiejętnościami mojego brata.
Wprawdzie robi to już od mniej więcej 3 tygodni ale dopiero dzisiaj mama miała okazję to nagrać. PAPA w wykonaniu mojego brata :) Robi to tylko jak wychodzi z pokoju ( jak jest wynoszony - tak dla ścisłości ).

Kolejny dzień nudów ( więc nic ciekawego do opisania) i Olusia kreatywność - czytanie brajlem

A tu kreatywność rodziców - pokąpielowa stylizacja. Punk i diabełek :)

Dzisiaj był dzień dobroci dla siostry. A niech ma coś dobrego od życia :) Niech wie, że jestem dobrym bratem ( od czasu do czasu) i stać mnie na takie gesty.

Dziś grzecznie bawiłem się z Olcią zabawkami, nawet jej podałem grzechotkę gdy nie mogła sięgnąć. A szczytem dobroci było przytulenie się do niej gdy marudziła. Ogólnie dzień minął nam w miłej, bratersko - siostrzanej miłości :)

Coraz częściej zaczynamy się zajmować sobą bez udziału mamy a tym samym stajemy się coraz bardziej samodzielni. Olcia kręci się dość sprawnie wokół własnej osi a ja uwielbiam urządzać sobie podróże i niestety, dopóki w kuchni tata nie dokończy montować szafki, mama zagrodziła wyjście z pokoju

Różnych sposobów używam by uciec. Niestety jestem już zbyt duży, żeby przejść dołem i zbyt mały by to zrobić górą :(

Aaaaa, muszę się wam pożalić !!!! Rodzice zepsuli nam najlepszą zabawkę :( Zablokowali szuflady ( widać to na zdjęciu z Olcią powyżej). Nie da się ich już otworzyć i tym samym znów w naszej codzienności powiało nudą. Raczkowałem po pokoju z kąta w kąt szukając zajęcia... wyjście z pokoju zablokowane, kontakt zasłonięty, szuflady zablokowane, kable schowane... jednym słowem NUDA. 

Pod koniec dnia, czekając na tatę zaczęliśmy czytać sami. Uczona Olcia z namaszczeniem traktuje książeczki, ja jako typowy mól książkowy, pochłaniam je w całości :) Dobre są :D 

Wbrew pozorom nie było ciemno. Rodziców nie stać na kamerę ( wolą kupić nam lepsze kaszki do jedzenia), więc filmują aparatem. Chętnym sponsorom możemy podać numer konta :)

Ostatni weekend był weekendem przygotowawczym dla taty byśmy mogli zostać z nim sam na sam przez cztery dni, kiedy to mama wyjedzie do Iławy. No cóż... w niedzielę spałam tylko 30 minut bo tata ma bardzo miękkie serce i na każde moje kiwnięcie zabierał mnie z łóżeczka sądząc, że nie chciało mi się spać. Końcowy efekt był powalający... usnęłam nie dokończywszy  kolacji.

W poniedziałek wszystko wróciło do normy ale mama zmodyfikowała nasz codzienny plan dnia i nie mamy już trzech drzemek lecz tylko dwie. Dzięki temu szybciej zasypiamy po kąpieli i Oluś lepiej śpi w nocy.

On też zadowolony jest z tej zmiany bo może ćwiczyć raczkowanie. Dzisiaj Oluś udał się w swą pierwszą samotną podróż zagraniczną... za granicę pokoju. 

Mieszkanie przed Olusiem stoi otworem i mama z tatą muszą jak najszybciej oczyścić drogę aż do kuchni. Ja póki co sprawdzałam czy czysto mamy pod dywanem :)

Dzisiejszy dzień minął pod znakiem sprawdzania cierpliwości mamy. Kombinowaliśmy co tu zrobić, by otworzyć szafkę tak aby mama nie zauważyła.

Oluś objaśniał mi jak odpowiednio złapać klamkę a potem przeszedł do części praktycznej

Pies ogrodnika z niego, sam przestał otwierać a potem mi zabronił. Normalnie jak mama i tata :(

Oluś dzisiaj sprawdzał działanie kontaktu, kabla od komputera a nawet ściągnął z wyższej półki aparat fotograficzny. Ja trenując otwieranie szafki nie wzięłam pod uwagę, że zbyt mocne pociągnięcie może sprawić ból. Dziś nabawiłam się pierwszego guza. Nic mnie to nie nauczyło i jutro znów będę próbować otwierać szuflady :)

A żeby nie było...