Za nami jeden z ciężkich dni i oby lepsze były przed nami. Olusia dopadł jakiś wirus, po konsultacji lekarz powiedział, że i mnie może dopaść. Póki co Oluś ma dość smrodliwą rewolucję w pieluszce i omijam go z daleka. Nawet nie chciałam dzisiaj spać w tym samym pokoju :/ Oluś co chwila pije jakieś mikstury, a to sok z suszonych jagód, a to probiotyk, a to elektrolity... odstawiono mu mleko i musi jeść kaszkę na wodzie i marchwiankę. Na szczęście dzisiaj na 6 kupkach się skończyło, więc może nic mu nie będzie. Mama w między czasie konsultowała się też odnośnie objawów rota wirusowych i na szczęście, póki Oluś będzie chciał pić, to tragedii nie będzie i nie trafi do szpitala. 

A ze mną wszystko w porządku, dzisiaj powiedziałam w swoim języku "lampa" i cały dzień dyskutowałam z babcią na różne tematy. Na koniec dnia zabroniłam jej siebie dotykać bardzo donośnie zwróciwszy jej uwagę :) Idą mi dwa kolejne zęby, przez co spać w dzień nie mogę, jeść też, za to wieczorem wygłodniała rzucam się na butelkę z mlekiem. Od jutra już mają być u nas upały i pewnie wywołamy osiedlowy skandal wyjeżdżając w krótkich rękawkach. Póki co skandalem jest brak czapek na naszych głowach. Ech... ludzie są dziwni. Bezwietrznie, 20 stopni a my ich zdaniem mamy się grzać. Swoją drogą ja ostatni katar miałam w styczniu a Oluś w marcu, gdy ząbkował. Pozostawię to bez komentarza. Każdy robi jak chce, choć naprawdę dziwią nas grubo ubrane dzieci przy temperaturze 16 stopni, już o bezchmurnych dniach nie wspomnę. 

Dobra lece spać... no dobra... śpię już od prawie dwóch godzin :D

Tydzień za tygodniem mija tak szybko, że szok :) Ten tydzień wyjątkowo szybko minął ze względu na częste wyjazdy. Najpierw w środę byliśmy u neurologa. To była moja ostatnia wizyta, pani doktor stwierdziła, że rozwijam się prawidłowo, to, że rodziców nie słucham to też plus, bo to znak, że skupiam się na danej rzeczy, która mnie akurat interesuje. Generalnie pani doktor nie miała do mnie żadnych zastrzeżeń, wręcz stwierdziła, że będę łamał niewieście serca. Z Olcią już gorzej poszło, bo oczywiście siostra ma współpracować nie chciała i flaczkiem leżała na kozetce. Pani doktor miała szereg uwag co do jej opóźnienia w rozwoju, że zaleciła bardzo intensywną rehabilitację. Olcia robi wszystko to co 7-miesięczne dziecko, czyli ma 4 miesiące opóźnienia. Na szczęście rozwój społeczny i mowy jest na idealnym poziomie 11-sto miesięcznego dziecka, wiec czego nie zrobi to dopowie :) Ćwiczenia jakie w domu robią z nią rodzice nie wystarczą i musi jechać na rehabilitację metodą NDT - Bobath. Dzień później Olcia pojechała z mamą do poradni rehabilitacyjnej i pani zaleciła ćwiczenia 2 razy w tygodniu po 60 minut aż do 30 czerwca. No super, ale tutaj zaczynają się schody. Olcię wpisano na listę oczekujących a kiedy wskoczy na rehabilitację to cieżko powiedzieć. Może to być w maju ale równie dobrze w pod koniec czerwca. Mama z tatą zdecydowali, że do tego czasu będą jeździć z nią prywatnie, tylko muszą znaleźć fachowca w tej dziedzinie. 

Póki co Olcia ćwiczy w domu sama pozycję czworaczą i nawet nieźle jej to wychodzi :)

Wczoraj byliśmy pół dnia w gościnie, gdyż mama pojechała do fryzjera. Zostawiła nas u Filipa i Macieja, u których byliśmy tydzień temu na urodzinach ( zdjęć z imprezy jeszcze nie mamy). Ja bawiłem się świetnie, za to Olcia zadowolona była tylko do momentu, kiedy to Maciej pobił ją zabawką. Prawie bez przerwy płakała, jeść nie chciała i ogólnie jakaś taka nieimprezowa była. Za to gdy wróciliśmy do domu to humor jej wrócił i kokietowała mamę, żeby tylko nie położyła nas spać. Na nic to się zdało i wylądowaliśmy w łóżeczkach dość szybko.

W między czasie ja przyprawiałem mamę o zawał serca, trenując co ciekawsze pozycje na leżaczku

Na koniec muszę się pochwalić moją nową umiejętnością. Wprawdzie zrobiłem to z zaskoczenia i przed tym połknąłem kij od szczotki, no ale trening czyni mistrzem, więc na pewno będę ćwiczył ile sił w nogach :)

Maści przepisane przez alergologa działają i zmiana mleka prawdopodobnie nie będzie potrzebna :) No to tyle na dziś, przyszły tydzień będzie obfitował w mniejszą ilość wrażeń za to w długi weekend będzie ciekawie bo pojedziemy do zoo i pozwiedzamy miasto ( wreszcie :) )

Święta, święta i  Po :) Dość szybko minęły zwłaszcza, że spędziliśmy je poza domem. Dokładnie tydzień temu wyjechaliśmy do babci Grażynki i dziadka Wieśka a wróciliśmy w środę. Przed wyjazdem byłam u fryzjera coby się odpicować na rockowo :)

Tuż przed świętami nastał remis w naszej wojnie na ilość ząbków i stan obecny to 4:4. Oluś dogonił mnie i mam nadzieję, że nie przegoni :/ Póki co nic w tym kierunku się nie dzieje i mamy spokój z ząbkowaniem. 

Pobyt u babci był na tyle fajny, że praktycznie cały czas spałam z mamą albo z tatą ale głównie z mamą a Oluś z mamą tylko raz. Z racji jego mobilności miał swoje łóżeczko a ja mogłam spać na materacu. Jednakże co noc płakałam i domagałam się przytulanki w postaci rodziców. Po powrocie próbowałam tego samego, a nuż mnie wezmą do siebie. Niestety bezskutecznie i drugiej nocy już nie próbowałam ( szkoda moich strun głosowych). 

W wielką sobotę pogoda na tyle dopisała, że mogliśmy troszkę pobyć na dworze. Nie mieliśmy wózka, więc cały czas byliśmy noszeni na rękach i przy okazji mogliśmy powyrywać babci trawę w ogródku. 

W maju kiedy to pojedziemy znów do babci, będziemy mogli już buszować po trawie samodzielnie :)

Póki co część czasu spędzaliśmy w fotelikach samochodowych albo na rękach a to u mamy a to u taty i u dziadków oczywiście też :)

Oluś długo jednak na dworze nie wytrzymał i musieliśmy wrócić do domu. Głodomór zaraz podreptał do kuchni poszukać czegoś dobrego do jedzenia :)

Minęły święta dość szybko i nim się zorientowaliśmy już wracaliśmy z powrotem. Wszędzie dobrze ale w domu najlepiej co też obrazuje mina Olusia

To tyle co do powiedzenia mam ja :) Oluś wczoraj był u alergologa, więc napisze parę słów na ten temat.

Olcia kochanie, zapomniałaś o jednym...

Aaaaa no tak... faktycznie. Wczoraj po kolacji siedzimy sobie we czwórkę, ja na kolanach u mamy a Oluś u taty. Siedzę i myślę... tak fajnie miło jest, sprawiłam już przyjemność mamie, to może i tacie coś powiem. I tak sobie wypaliłam: TATA

Mina taty bezcenna :) Nie był pewny czy dobrze usłyszał, więc dla pewności dzisiaj przed kąpielą dla zachęty pogadałam sobie: tata, tata, tata.

A wczoraj zaskoczyłam obojga rodziców bo na każde zapytanie: gdzie jest lampa, gdzie jest mama, gdzie jest tata, gdzie jest Oluś, spoglądałam się w odpowiednim kierunku. No cóż, już czas pokazać, że to i owo rozumiem co do mnie mówią. Póki co mówię: mama, tata, baba, Ewa, nie i da - co zdaniem mamy oznacza daj.

No nie chwal się Olcia, nie chwal... ja tam jestem twardy i udaję, że nic nie rozumiem. Moja silna wola słabnie gdy słyszę wszystkie pochodne wyrazy od słowa "jedzenie" :)

No dobra ale do rzeczy... wczoraj byłem u alergologa. Pani doktor przepisała mi różnej maści maści i rodzice będą mnie smarować. Jak to nie pomoże to będzie trzeba zmienić mleko. Póki co przestanę jeść ryby, pomidory i kurczaka. 

Święta dla mnie były dość obfite w nowe umiejętności. Nauczyłem się stać! Dzisiaj uparcie trenowałem wstawanie przy wszystkim i baaardzo mi się to podoba.

Nauczyłem się też rzucać. Mama dzisiaj kupiła fajną piłeczkę z wypustkami, która bardzo mi przypadła do gustu. Olci z resztą też :)

Weekend czeka nas dość ciekawy, gdyż całą sobotę i niedzielę będziemy tylko z tatą ( mama idzie na studia) a w niedzielę idziemy we czwórkę na imprezę urodzinową do naszych kolegów, którzy będą obchodzić pierwsze urodziny. 

Dzisiaj, dosłownie parę minut temu, przyszedł pan plastyk, który robił odlewy naszych stópek. Oto efekty jego pracy. Jutro, jak wstaniemy, rodzice porównają ile to urosły nam przez te 4 miesiące :)

Stópki są cztery, dwie lewe Olci i dwie prawe moje. Jedna para jest dla rodziców a pozostałe dwie dostaniemy, każde swoją, w dniu 18-stych urodzin.

Mówcie mi od dzisiaj David... David Copperfield :) Rano wydostałem się z zapiętego leżaczka. Póki co zostanie to moją słodką tajemnicą jak to zrobiłem ale udało mi się z niego zejść nie rozpinając trzy - punktówych pasów. Zajęło mi to czas jaki mama potrzebowała na zrobienie mleka tj. jakieś 2 minuty. Jestem de beściak. nie ma co :)

Dzisiaj byliśmy z wizytą u audiologa. Olcia słyszy dobrze a ja wybiórczo, tzn nie słyszę słów "nie wolno" i "nie ruszaj" w każdym możliwym kontekście a za to doskonale słyszę słowa " Oluś chodź będziemy jeść". Tata uważa, że słowa "nie wolno" słyszę i doskonale rozumiem, bo jak rodzice mówią "nie wolno" to ja nie robię tego czegoś wolno tylko bardzo szybko, tak szybko póki mnie nie odciągną od tego :) Jak sobie upatrzę coś to tylko rozglądam się wokół i oceniam jak daleko ode mnie znajduje się najbliższy rodzic. Po ocenieniu odległości dostosowuję swoją prędkość by dotrzeć do celu. Jak już uda mi się to co zamierzyłem mojego szczęścia nie ma końca. 

Znalezisko w misce z rzeczami do prasowania, które chwilę wcześniej miałem na głowie i bawiłem się w ducha ( mama nie zdążyła z aparatem)

Aaaa... dodam jeszcze, że od dnia dzisiejszego widać mi górną lewą jedynkę i już niedługo powinna mi się wybić :)
U Olci dalej bez większych zmian... coraz sprawniej odpycha się przesuwając do tyłu i czasem uda się jej podnieść tyłek. Nawet kilka razy przyjęła typową pozycję czworaczą, co też bardzo cieszy rodziców bo już małym kroczkiem przybliżyła się do wielkiego dnia jakim będzie początek raczkowania.

Tydzień temu jedliśmy najpyszniejszy obiadek jaki do tej pory mieliśmy okazję zjeść... krupnik babci Ewy. Dzisiaj mama zrobiła podróbkę tego dania i nawet jej wyszło bo zjedliśmy całe 500g, oczywiście we dwójkę. Nie była to zupa najwyższych lotów ale dało się ją zjeść... byliśmy baaardzo głodni :)

Zacznę dzisiaj od hitu dnia. Siedze sobie w leżaczku po jedzeniu, nudzi mi się i zastanawiam się co by tu zmajstrować. Pomyślałam sobie: a ciul, uszczęśliwię mamę. I spoglądając jej prosto w oczy powiedziałam głośno i wyraźnie: MAMA

Bidulka aż się popłakała ze szczęścia a ja prawie razem z nią bo nie wiedziałam czy dobrze zrobiłam czy nie :)

Przez caly tydzień nic kompletnie się u nas nie działo. Babcia Ewa pojechała do domu ale wcześniej ugotowała pyszny krupniczek. Mama idąc śladem babci ugotowała pomidorówkę, która nie była najwyższych lotów ale dało się ją zjeść. 

W między czasie Olusiowi wybił się wreszcie drugi ząbek i obecnie stan naszych ząbków jest 4:2 na moją korzyść oczywiście. A oto dowód

Ja staję się coraz bardziej mobilna, choć jeszcze nie raczkuję, to przekręcam się już wokół własnej osi na pleckach w łóżeczku. Lubię spać z łańcuchami na szyji a Oluś usypiać przy zapachu swoich niewypranych rajstopek :)

 

A jak już się obudzimy to lubimy spędzać każdą chwilę w swoim towarzystwie :)

 

Aaa bym zapomniała. We wtorek byliśmy pierwszy raz w gościnie u dwóch kolegów, którzy są dwa miesiące starsi od nas. Było miło, obaj się do mnie uśmiechali a z Olkiem bawili się samochodzikiem. Generalnie cała nasza czwórka bawiła się osobno ale pierwsze koty za płoty i mama wie jacy grzeczni jesteśmy i pewnie częściej będzie z nami jeździć do innych dzieci :) 

Przez tydzień byliśmy niepiśmienni... Nie było mamy a tata i babcia jakoś nie kwapili się do tego by napisać co nowego u nas. W zasadzie to przez cały tydzień nic się nie działo. Moją nową umiejętnością jest podciąganie się za szczebelki w łóżeczku a Olci przyjmowanie pozycji czworaczej. Na razie tylko kilka sekund ale pojawiła się nadzieja, że już niedługo ruszy do przodu. W wolnych chwilach robię za nauczyciela i pokazuję Olci jak ma ułożyć swoje chude cielsko :)

Póki co ma przewagę nade mną w ilości ząbków :) Tydzień temu wybiła jej się pierwsza górna jedynka a dzisiaj druga. W związku z powyższym  stan uzębienia Olci przedstawia się następująco :)

 

Mój ząbek w dalszym ciągu jest samotny ale drugi już widać, więc niebawem się wybije.

U nas już wiosna za oknem, więc nieomieszkaliśmy wybrać się na spacerek, przy okazji podotykać co ciekawsze gałązki :)

Tak, tak ... próbowaliśmy zwiać ale się nie dało :(

Na koniec mama chciałaby się pochwalić zdjęciem Olci. W końcu mamie udało się upolować Olcię w odpowiednim momencie :)

 

Oluś żyć bez smoczka nie umie i nie pogardzi też różowym :)

Na dworze już wiosna, prawie 12 stopni na termometrze, więc pożegnaliśmy już zimowe kombinezony :) Wreszcie wygodnie można siedzieć w wózku i podziwiać otoczenie.

Mama stwierdziła dziś, że chyba jest nienormalna, bo wszystkie niemowlaki jakie mijaliśmy były ubrane jakby na dworze było -5 i wiał zimny wiatr. No cóż, rodzice są tak biedni, że nie stać ich na to byśmy chorowali :)

Po spacerze, który trwał rekordowo długo, bo 2,5 godziny, zasiedliśmy do obiadu. Na początek dostaliśmy marchewkę do zjedzenia samodzielnie. Oluś próbował jeść... ja jadłam, jak mama mnie karmiła. Sama wolałam rozetrzeć marchewkę w stoliczek.

Potem nastał main dish i oczywiście mama nie mogła trafić nam do buziek :)

Niech was nie zmyli moja zadowolona mina. Dziś była ryba ze słoiczka :)

Po obiedzie czekała na nas niespodzianka. Nowa zabawka. A właściwie dwie nowe zabawki. Oczywiście wszystkie przywłaszczył sobie Oluś i głównie on się nimi bawił. 

Są to dwie małe butelki, w każdej jest coś innego. Jedna jest z wodą a druga z pieprzem. Dźwięk wody znamy doskonale, więc najbardziej zaciekawił nas dźwięk pieprzu.

Jednym słowem Oluś dzisiaj pieprzył do woli :)

Jutro dostaniemy butelki z mąką, makaronem, grochem i nie wiem jeszcze z czym... Zabawka ta jest idealna do stymulacji słuchu, wizualnie nieciekawa, więc możemy w 100% skupić się na dźwiękach.

Kilka tygodni temu dostaliśmy butelkę z ryżem, którą najchętniej bawię się ja a najlepiej wychodzi mi dokuczanie bratu :)

Później niż zwykle do domu wrócił tata i opowiadał co tam ciekawego u niego dzisiaj się działo a ja z wielkim zaciekawieniem słuchałam :)

Tylko mama nam przeszkadzała robiąc zdjęcia :/

Już niedługo będziemy mogli od tego odpocząć, gdyż w poniedziałek mama wyjeżdża do Iławy zobaczyć swoich wnuków. My zostaniemy pod opieką taty i babci Ewy aż do piątku.

Dzisiaj będzie troszkę hardcorowo :) Osoby o słabych nerwach proszone są o nie czytanie tego postu. Babciu Ewo i babciu Grażynko - nie oglądajcie filmiku nr. 1 :)

W dniu dzisiejszym ćwiczyłem akrobacje na leżaczku i sprawdzałem jak bardzo jestem giętki...

A nie mówiłem... trzeba było nie oglądać !! Ostrzegałem.

Dzisiaj będzie o smoczkach. Mamy dwa smoczki... różowy Olci i niebieski mój. Olcia swojego nie używa już dobre 3 miesiące a ja no cóż.... mój smoczek leży w łóżeczku i jak tylko znajdę się tam i ja to oczywiście wkładam go do buźki. Wyglądam z nim przeuroczo, nieprawdaż??

Dobra ale do rzeczy... rzadko się bawię w łóżeczku, więc generalnie smoczek ląduje w mej pięknej buźce tylko do spania. Rodzice zaczęli się już zastanawiać, co tu zrobić, żebym zaczął zasypiać bez niego. Olci nawet nie musieli oduczać. Sama pewnego dnia przestała chcieć. Ja mam mniej silną wolę i ciężko mi zrezygnować. Jak tylko mama odkłada mnie na drzemkę to otwieram dzioba, żeby mi mogła go włożyć. To taki nasz rytuał, bo potem radzę sobie sam.

Radzą rodzice już kilka dni co tu zrobić... wszelkie próby nie dania smoczka w dzień skutkują problemami z zasypianiem. Podczas zabawy smoczek jest zabierany z łóżeczka a kiedy mama o tym zapomni no to ja korzystam :) Dzisiaj w moim łóżeczku gościłem Olcię... ona jednak stwierdziła, że rodzice do niczego się nie nadają i postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. A że była na moim terytorium, to nie miała najmniejszych szans. Jak to kobieta, chciała wymusić płaczem, ale na mnie to nie podziałało :) 

Nie ze mną te numery Olcia :) 

Filmik trochę długi ale za to dość interesujący ( przynajmniej mama tak twierdzi) ;)

Wiosna, wiosna za chwil parę... 20 stopni na termometrze prawie, więc mama dzisiaj kupiła nam wiosenne czapeczki :) Oczywiście musieliśmy je przymierzyć, żeby w razie czego wymienić na inny rozmiar.

Jesteśmy już po szczepieniu, które przebiegło dość sprawnie i bez większych lamentów z naszej strony. Pani doktor zauważyła, że Olusiowi idzie druga dolna jedynka a mi pierwsza górna. Było to w czwartek i do dnia dzisiejszego, żaden z tych ząbków nie wybił się. Aczkolwiek ja jestem baaaardzo marudna i prawdopodobnie jest to kwestią czasu. A może to skok rozwojowy albo moje widzi misie i wykorzystywanie rodziców do granic możliwości :) Tego rodzice nie dowiedzą się bo ja im nie powiem :P 

Z bieżących nowości to Oluś zaczyna pionizować się i sprzątać kurz na półce z telewizorem :) Mamo, musisz dać mu jeszcze szmatkę do rączek :)

Tyle ostatnio się u nas działo, że nie mieliśmy czasu tego opisać... :) Generalnie u nas dobrze, w czwartek jedziemy na szczepienie. Jest to ostatni moment by otrzymać trzecią dawkę szczepionki na żółtaczkę. Kolejne szczepienia, dostaniemy pewnie dopiero latem. Mama już psychicznie nastawia się na gadanie ze strony lekarza, że nie jesteśmy szczepieni itp, itd... Ostatnio kiedy mama była z Olcią na kontroli po chorobie, pani doktor najpierw nagadała mamie, że jak to nie szczepieni, przecież chorować będziemy i w ogóle mało to odpowiedzialne. Po wglądzie do kart i przeprowadzeniu wywiadu na koniec owa pani stwierdziła, cytuje: jestem pod wrażeniem, bo jak na bliźniaki, to bardzo mało chorują.

Bo tak jest... w przeciągu naszego krótkiego życia, mieliśmy tylko 2 razy katar i raz jakiegoś wirusa, którego sprzedał, nam i mamie, tata. Może i szczepienia nie mają z tym nic wspólnego, ale gadanie, że brak szczepień będzie powodował częstsze choroby, jest delikatnie mówiąc, grubą przesadą.

Trzecią dawkę szczepienia na żółtaczkę dostajemy tylko i wyłączenie dlatego, że tata wraz z jedną panią pediatrą stwierdzili, że skoro już dostaliśmy dwie dawki to i pociągniemy to do końca. Jutro mama idzie po receptę do lekarza, żeby kupić płatną szczepionkę, która jest zdecydowanie zdrowsza od tej bezpłatnej, co chwila wycofywanej i znów wprowadzanej przez NFZ. Bo skoro mamy już być szczepieni to tylko i wyłącznie najbezpieczniejszymi szczepionkami jakie są na polskim rynku. 

Dobra rozpisałem się ale nie o to chodzi, żeby Cię zanudzać, droga/i .............. ( w miejsce kropek proszę wpisać wedle uznania i potrzeb: tato, mamo, babciu, dziadku, ciociu, wujku, Asiu, Natalko, Karolino ). Jeśli ktoś myśli, że kogoś pominąłem to się grubo myli bo zawarty jest w słowach: ciociu i wujku :D

Stan zębów na dzień dzisiejszy się nie zmienił u mnie jak i u Olci, czyli dalej jest 2:1. Ćwiczę siadanie i bardzo sprawnie mi to idzie

W tej pozycji wygodniej jest pruć dywan...

tak naprawdę to na powyższym zdjęciu widać kto w tym grajdołku pociąga za sznurki :)

wbrew pozorom siedzenie wcale mi się nie nudzi :)

W sobotę odkryłem swoje powołanie... zostanę hakerem....

... tylko rodzice muszą kupić tableta. 

Przez weekend mama wysprzątała nasz pokój. Nie żebyśmy mieli tam bałagan, ale mama wyniosła stamtąd wszystkie nie nasze rzeczy ( za wyjątkiem książek w witrynach, które też chyba zostaną przeniesione do sypialni rodziców). Przy okazji rodzice obniżyli mi łóżeczko już do najniższego poziomu a Olci o jeden poziom. Pokój nie jest już tylko z nazwy "nasz" ale NASZ i postanowiliśmy się nim pochwalić tym co go nie widzieli ( moje łóżeczko to to bez przewijaka).

Nie jest on jeszcze do końca gotowy, bo jedna ściana jeszcze nie ma naklejek farmy. Rodzice czekają, aż zrobi się cieplej by mogli domalować trawę i piasek ( niebo już mamy). Końcowy efekt będzie wyglądał mniej więcej tak:

Razem z rzeczami rodziców, mama wymiotła też wszystko co niebezpieczne na drodze z dużego pokoju do kuchni. Od niedzieli mogę hasać do woli, na całej długości mieszkania. Oczywiście korzystam z okazji a i Olcia też została przyniesiona przez tatę do kuchni

Póki co zakaz mam wchodzenia do sypialni i łazienki ale mało mnie to obchodzi i jak nikt nie widzi to i tam próbuję doczłapać. Od poniedziałku człapię za mamą krok w krok i siedzę tam gdzie ona jest. Jak robi coś w kuchni to siedzę z nią w kuchni a jak w pokoju to siedzę i tam. Tylko Olcia biedna zaczęła czas spędzać sama. Jedynie na dłuższe roboty kuchenne mama ją bierze ze sobą. Ale tak to jest kiedy się jest stacjonarnym dzieckiem. Trzeba czekać aż ktoś weźmie i zaniesie. Ja wolę być dzieckiem mobilnym i nie czekam aż ktoś się nade mną zlituje :)

Weekend minął mamie pracowicie a nam i tacie na zabawie. Dzisiaj tata przywiózł zakupione już wcześniej pojemniki na zabawki i musieliśmy zrobić selekcję. Pojemniki są trzy: niebieski - dla mnie, różowy - dla Olci i zielony - wspólny.

Na koniec chciałbym powiedzieć, że nasz księgozbiór powiększył się o kolejne pozycje a jedną z bohaterek jest Olcia. 

Nawet Olcia podobna jest do tej dziewuszki. Je dużo marchewki, więc jest pomarańczowa i ma skośne oczy jak się złości :D

Na koniec dodam, że nie jestem takim złym bratem jak to mnie Olcia obsmarowała ostatnio i lubię bardzo się przytulać. Dzisiaj miałem okazję przytulać się z Olcią ale ona zbytnio na moje czułości nie była chętna.

Filmik specjalnie dla babci Ewy... babciu nauki nie idą w las :) Ale tylko ja jestem taka uczona :)

Dzisiaj jest moja kolej do snucia opowieści ciekawych treści, jednakże jestem zmuszona oddać swoją kolejkę Olusiowi, gdyż dzisiejszy dzień jest jego wielkim sukcesem i nie mógł się doczekać, kiedy to mama siądzie do komputera i spisze jego radosną twórczość.

Tylko chciałam się przedstawić tym, którzy mnie nie znają

Dobra, dobra Olcia wszyscy o tym wiedzą, nie musisz się tym chwalić :)

Dzisiaj należą mi się wielkie brawa i dozgonne uznanie :)

Pierwsze primo, dziś stałem się prawdziwym mężczyznom :) tak tak... mężczyznom przez duże OM :)

Cudny pierwszy ząbek wybił się dzisiaj między pierwszym śniadaniem a drugim tj, między godziną 8 a 11. 

Drugie primo.... równie ważne co pierwsze :) ... usiadłem... sam..... najpierw w łóżeczku a później na dywanie.... bez podporu.... 

Mama nie miała okazji nagrać jak siadam, bo robię to znienacka ale jutro może już dam uwiecznić swoją nową umiejętność. Dodam tylko, że nie byłem wcześniej sadzany na siłę, jedynie na dosłownie kilka sekund z podporem lędźwiowym, żebym mógł zobaczyć jak fajnie jest siedząc i miał jakąś motywację :) Rodzice nie są zwolennikami przyspieszania czegokolwiek, więc ostatnio nawet zaniechali wszelkie próby sadzania i na pewno nie będą zachęcać nas do chodzenia. Wręcz przeciwnie, będą starali się zniechęcać nas i opóźniać ten moment tak długo jak się da, pomimo naszych późniejszych usilnych prób :) Jednym słowem, będziemy raczkować tak długo, aż rodzice uznają, że możemy ruszyć do przodu w pozycji pionowej. Mama coś wspomniała, że nie będzie to wcześniej jak skończymy rok i 3 miesiące a w przypadku Oli będzie to na pewno dłuższy czas, gdyż ona jeszcze nie raczkuje. I nie chodzi o to, że rodzice chcą mieć spokój. Chodzi o wytworzenie jak największej ilości połączeń pomiędzy półkulami mózgu a ten proces najlepiej zachodzi właśnie podczas raczkowania.

No dobra... wracając do tematu :) Mama dzisiaj usilnie starała się nakręcić film ze mną w roli głównej i w końcu wymarnowała baterie. Nowe były w sypialni, więc nie wiele myśląc poszła. Wróciła po dosłownie 30 sekundach i przyłapała mnie na gorącym uczynku... przy modlitewniku.

W tejże pozycji przywitałem tatę wracającego z pracy, który powiedział do mamy, że jestem gotowy do klęczenia w kościele a nie leżenia w wózku :)

DZIĘKUJĘ ZA BRAWA :)

Jako że jestem facetem, jestem łasy na pochwały i słowa uznania pozostawione w komentarzach :)

Tak na koniec dodam, że od dłuższego czasu przyuczam się do zawodu... krawca. Pruję rodzicom dywan :)

Olci idą zęby, przynajmniej tak wydaje się mamie. Ciągle marudzi, spać nie może, jeść też... jakoś wszyscy musimy to przetrwać :) Są tego i dobre strony, bo od dwóch dni budzimy się o 8.30. Dzisiaj Olki marudzenie kompletnie rozwaliło rytm dnia, bo wstaliśmy o 9.15 kiedy to normalnie o tej godzinie idziemy na pierwszą drzemkę. Przynajmniej mama się wyspała :) Olcia z tego wszystkiego dostała katarku, ale cudowna mikstura z rumianku działa cuda i już po 2 dniach katar praktycznie znikł. Jesteśmy dozgonnie wdzięczni cioci Ani i wujkowi Dawidowi :) Dzięki nim lewitujemy nad kuchenką gazową i wdychamy opary rumianku. Zdjęcie dodamy jutro, bo tata musi wrócić z pracy :)

Drogi do kuchni mama jeszcze nie uprzątnęła, choć w niedzielę pod okiem rodziców zawędrowałem do tegoż przybytku pełnego jedzenia. Przy okazji pomogłem tacie naprawić listwę do paneli.

Mimo to dalej kiszę się w dużym pokoju... i korzystam z każdej okazji by pobawić się czymś nowym

Mama wczoraj wpadła na cudowny pomysł zrobienia sobie zdjęć z nami :) Nie mamy ich dużo, więc trzeba było skorzystać z okazji.