Dzisiaj jest moja kolej do snucia opowieści ciekawych treści, jednakże jestem zmuszona oddać swoją kolejkę Olusiowi, gdyż dzisiejszy dzień jest jego wielkim sukcesem i nie mógł się doczekać, kiedy to mama siądzie do komputera i spisze jego radosną twórczość.

Tylko chciałam się przedstawić tym, którzy mnie nie znają

Dobra, dobra Olcia wszyscy o tym wiedzą, nie musisz się tym chwalić :)

Dzisiaj należą mi się wielkie brawa i dozgonne uznanie :)

Pierwsze primo, dziś stałem się prawdziwym mężczyznom :) tak tak... mężczyznom przez duże OM :)

Cudny pierwszy ząbek wybił się dzisiaj między pierwszym śniadaniem a drugim tj, między godziną 8 a 11. 

Drugie primo.... równie ważne co pierwsze :) ... usiadłem... sam..... najpierw w łóżeczku a później na dywanie.... bez podporu.... 

Mama nie miała okazji nagrać jak siadam, bo robię to znienacka ale jutro może już dam uwiecznić swoją nową umiejętność. Dodam tylko, że nie byłem wcześniej sadzany na siłę, jedynie na dosłownie kilka sekund z podporem lędźwiowym, żebym mógł zobaczyć jak fajnie jest siedząc i miał jakąś motywację :) Rodzice nie są zwolennikami przyspieszania czegokolwiek, więc ostatnio nawet zaniechali wszelkie próby sadzania i na pewno nie będą zachęcać nas do chodzenia. Wręcz przeciwnie, będą starali się zniechęcać nas i opóźniać ten moment tak długo jak się da, pomimo naszych późniejszych usilnych prób :) Jednym słowem, będziemy raczkować tak długo, aż rodzice uznają, że możemy ruszyć do przodu w pozycji pionowej. Mama coś wspomniała, że nie będzie to wcześniej jak skończymy rok i 3 miesiące a w przypadku Oli będzie to na pewno dłuższy czas, gdyż ona jeszcze nie raczkuje. I nie chodzi o to, że rodzice chcą mieć spokój. Chodzi o wytworzenie jak największej ilości połączeń pomiędzy półkulami mózgu a ten proces najlepiej zachodzi właśnie podczas raczkowania.

No dobra... wracając do tematu :) Mama dzisiaj usilnie starała się nakręcić film ze mną w roli głównej i w końcu wymarnowała baterie. Nowe były w sypialni, więc nie wiele myśląc poszła. Wróciła po dosłownie 30 sekundach i przyłapała mnie na gorącym uczynku... przy modlitewniku.

W tejże pozycji przywitałem tatę wracającego z pracy, który powiedział do mamy, że jestem gotowy do klęczenia w kościele a nie leżenia w wózku :)

DZIĘKUJĘ ZA BRAWA :)

Jako że jestem facetem, jestem łasy na pochwały i słowa uznania pozostawione w komentarzach :)

Tak na koniec dodam, że od dłuższego czasu przyuczam się do zawodu... krawca. Pruję rodzicom dywan :)

Olci idą zęby, przynajmniej tak wydaje się mamie. Ciągle marudzi, spać nie może, jeść też... jakoś wszyscy musimy to przetrwać :) Są tego i dobre strony, bo od dwóch dni budzimy się o 8.30. Dzisiaj Olki marudzenie kompletnie rozwaliło rytm dnia, bo wstaliśmy o 9.15 kiedy to normalnie o tej godzinie idziemy na pierwszą drzemkę. Przynajmniej mama się wyspała :) Olcia z tego wszystkiego dostała katarku, ale cudowna mikstura z rumianku działa cuda i już po 2 dniach katar praktycznie znikł. Jesteśmy dozgonnie wdzięczni cioci Ani i wujkowi Dawidowi :) Dzięki nim lewitujemy nad kuchenką gazową i wdychamy opary rumianku. Zdjęcie dodamy jutro, bo tata musi wrócić z pracy :)

Drogi do kuchni mama jeszcze nie uprzątnęła, choć w niedzielę pod okiem rodziców zawędrowałem do tegoż przybytku pełnego jedzenia. Przy okazji pomogłem tacie naprawić listwę do paneli.

Mimo to dalej kiszę się w dużym pokoju... i korzystam z każdej okazji by pobawić się czymś nowym

Mama wczoraj wpadła na cudowny pomysł zrobienia sobie zdjęć z nami :) Nie mamy ich dużo, więc trzeba było skorzystać z okazji.

O lęku separacyjnym słów kilka...jako że wg krzyżyków wiosennych wkroczyliśmy w wiek wyżej wspomnianego lęku, postanowiłam co nieco napisać. Ostatnio podsłuchałam rozmowę rodziców, którzy zastanawiali się ( bardziej mama) czy my ten lęk mamy. Zastanowienia mamy wzięły się stąd, że gdy wychodzi do sklepu to Oluś i również ja, żegnamy ją z wielkim bananem na buzi. Radośnie przy tym pokrzykując. A idź sobie matka i kup nam coś dobrego :)
Na to wszystko tata stwierdził, że lęk separacyjny owszem mamy, ale między sobą. Jeżeli jedno z nas zostaje samo w pokoju bez drugiego, zaraz zaczyna wołać. Możemy zostać sami w pokoju, mama może wyjść do kuchni, do innego pokoju i gdzie król chodzi piechotą... wtedy siedzimy cicho. Oluś zazwyczaj korzysta z okazji i zaczyna sprawdzać działanie kontaktu ( który i tak jest zabezpieczony) albo długość kabli. Czasami też dotrzymuje mi bliższego towarzystwa i sami grzecznie się bawimy.
Jeśli dochodzi do czasowego rozdzielenia to cicho już nie jest.
W tym miejscu warto poruszyć kwestię szpitalną. Jak wiecie, jak i Oluś tak i ja byliśmy w szpitalu. Najdłuższa nasza rozłąka trwała tydzień ( kiedy to miałam operację) i ten właśnie tydzień pokazał jak wielka więź łączy bliźniaki. Kiedy byłam operowana, od godziny 9.30 do 12.30 Oluś spał. Babcia, która się nim zajmowała, nie mogła go w żaden sposób dobudzić. Przebrała go i nakarmiła a on nawet nie drgnął. Obudził się dopiero, kiedy Pan doktor mnie zaszył. W pozostałe dni Oluś nie miał ochoty właściwie na nic i bawił się tylko dlatego, żeby nie sprawić przykrości babci :) Jednym słowem tęsknił... choć nigdy się do tego nie przyznał i pewnie już tego nie zrobi, bo zwyczajnie nie pamięta :)
Bycie bliźniakiem nie jest łatwe. Cały czas musimy dzielić się czasem rodziców, ich uwagą i czułościami, zabawkami też żeby nie było :( Nie możemy mieć jednego rodzica tylko dla siebie i na początku nas to denerwowało. Teraz już to rozumiemy i wiemy, że jeśli tego potrzebujemy to rodzice dadzą nam swoje wsparcie i ukojenie w bólu ząbkowania na chwilę obecną. W tym temacie wiodę prym, bo już za dzień - dwa stanę się posiadaczką trzech a może i czterech zębów :) Póki co zasypiać nie lubię, bo wtedy najbardziej dziąsełka dają o sobie znać :/
Bycie bliźniakiem też ma swoje dobre strony. Na razie nie jest ich dużo, bo zbyt krótko jestem siostrą brata urodzonego dwie minuty wcześniej, ale coś tam by się znalazło... hmmm... niech pomyślę.... hmm.....hmmmm....( 3 godziny później).... hmmm.... hmmm.... no dobra. Nie ma :) Może jutro Oluś się w tym temacie wypowie... póki co będę dobrą siostrą i pochwalę się umiejętnościami mojego brata.
Wprawdzie robi to już od mniej więcej 3 tygodni ale dopiero dzisiaj mama miała okazję to nagrać. PAPA w wykonaniu mojego brata :) Robi to tylko jak wychodzi z pokoju ( jak jest wynoszony - tak dla ścisłości ).

Kolejny dzień nudów ( więc nic ciekawego do opisania) i Olusia kreatywność - czytanie brajlem

A tu kreatywność rodziców - pokąpielowa stylizacja. Punk i diabełek :)

Dzisiaj był dzień dobroci dla siostry. A niech ma coś dobrego od życia :) Niech wie, że jestem dobrym bratem ( od czasu do czasu) i stać mnie na takie gesty.

Dziś grzecznie bawiłem się z Olcią zabawkami, nawet jej podałem grzechotkę gdy nie mogła sięgnąć. A szczytem dobroci było przytulenie się do niej gdy marudziła. Ogólnie dzień minął nam w miłej, bratersko - siostrzanej miłości :)

Coraz częściej zaczynamy się zajmować sobą bez udziału mamy a tym samym stajemy się coraz bardziej samodzielni. Olcia kręci się dość sprawnie wokół własnej osi a ja uwielbiam urządzać sobie podróże i niestety, dopóki w kuchni tata nie dokończy montować szafki, mama zagrodziła wyjście z pokoju

Różnych sposobów używam by uciec. Niestety jestem już zbyt duży, żeby przejść dołem i zbyt mały by to zrobić górą :(

Aaaaa, muszę się wam pożalić !!!! Rodzice zepsuli nam najlepszą zabawkę :( Zablokowali szuflady ( widać to na zdjęciu z Olcią powyżej). Nie da się ich już otworzyć i tym samym znów w naszej codzienności powiało nudą. Raczkowałem po pokoju z kąta w kąt szukając zajęcia... wyjście z pokoju zablokowane, kontakt zasłonięty, szuflady zablokowane, kable schowane... jednym słowem NUDA. 

Pod koniec dnia, czekając na tatę zaczęliśmy czytać sami. Uczona Olcia z namaszczeniem traktuje książeczki, ja jako typowy mól książkowy, pochłaniam je w całości :) Dobre są :D 

Wbrew pozorom nie było ciemno. Rodziców nie stać na kamerę ( wolą kupić nam lepsze kaszki do jedzenia), więc filmują aparatem. Chętnym sponsorom możemy podać numer konta :)

Ostatni weekend był weekendem przygotowawczym dla taty byśmy mogli zostać z nim sam na sam przez cztery dni, kiedy to mama wyjedzie do Iławy. No cóż... w niedzielę spałam tylko 30 minut bo tata ma bardzo miękkie serce i na każde moje kiwnięcie zabierał mnie z łóżeczka sądząc, że nie chciało mi się spać. Końcowy efekt był powalający... usnęłam nie dokończywszy  kolacji.

W poniedziałek wszystko wróciło do normy ale mama zmodyfikowała nasz codzienny plan dnia i nie mamy już trzech drzemek lecz tylko dwie. Dzięki temu szybciej zasypiamy po kąpieli i Oluś lepiej śpi w nocy.

On też zadowolony jest z tej zmiany bo może ćwiczyć raczkowanie. Dzisiaj Oluś udał się w swą pierwszą samotną podróż zagraniczną... za granicę pokoju. 

Mieszkanie przed Olusiem stoi otworem i mama z tatą muszą jak najszybciej oczyścić drogę aż do kuchni. Ja póki co sprawdzałam czy czysto mamy pod dywanem :)

Dzisiejszy dzień minął pod znakiem sprawdzania cierpliwości mamy. Kombinowaliśmy co tu zrobić, by otworzyć szafkę tak aby mama nie zauważyła.

Oluś objaśniał mi jak odpowiednio złapać klamkę a potem przeszedł do części praktycznej

Pies ogrodnika z niego, sam przestał otwierać a potem mi zabronił. Normalnie jak mama i tata :(

Oluś dzisiaj sprawdzał działanie kontaktu, kabla od komputera a nawet ściągnął z wyższej półki aparat fotograficzny. Ja trenując otwieranie szafki nie wzięłam pod uwagę, że zbyt mocne pociągnięcie może sprawić ból. Dziś nabawiłam się pierwszego guza. Nic mnie to nie nauczyło i jutro znów będę próbować otwierać szuflady :)

A żeby nie było...

Tłusty czwartek... no cóż dziś zjedliśmy tłuste mleko, tłustą kaszkę, tłustą zupkę i... mogliśmy popatrzeć na tłuste pączki :)

Próbowałem nawet jednego dla siebie zgarnąć ale tata był szybszy i wszystkie zjadł - do spółki z mamą :( 

Dzisiaj mogliśmy na żywo podziwiać padający śnieg :) Będąc na spacerze mama pokazała nam dość nietypowego bałwana :) Wyjaśniła, że wszystkie bałwany to skinheadzi a ten jeden tutaj jest punkiem i dobrze, że tak samotnie stoi bo pozostałe mogłyby mu zrobić krzywdę i powyrywać wszystkie patyki :) Za rok będziemy zwiedzać osiedle na sankach a nie w wózku i ulepimy własnego :)

Umiemy już pozować ale to nic dziwnego skoro od urodzenia żyjemy razem z przyrodnim bratem o imieniu Pentax, którego mama częściej przytula niż nas :/ Przez cały spacer mieliśmy posępne miny a uśmiechnęliśmy się tylko do zdjęcia. To dla świętego spokoju by tylko na jednym ujęciu się skończyło i byśmy mogli jechać dalej...

Tego bloga powinien za nas pisać tata, bo czasem błyśnie tak śmiesznym tekstem, że... mucha nie siada tylko biega :) Podczas kąpieli Olcia bardzo chlapie, tata ciągle zwraca jej uwagę by tego nie robiła ale ona nie słucha. Dzisiaj tata jej powiedział, że aqua aerobik jest nie dla niej bo ma za mało fałdek :) Na co mama stwierdziła, że już się nie dziwi dlaczego ja tak bardzo chlapię, bo jestem grubszy od Olci i chcę schudnąć. Ale ja się pytam... jak ja mam to zrobić skoro zjadam to co Olka nie zje?? Jemy kaszkę i obiadek z jednej miseczki. Nie da się... no nie da się... więc ćwiczę... w wannie taniec synchroniczny :D

Jeżeli myślicie, że fajnie jest mieć brata bliźniaka i jakże fantastycznie jest mieć kompana do wspólnej zabawy to się grubo mylicie. Wszyscy wokół wpadają w zachwyt jak widzą nas i mówią do rodziców: o bliźniaki, jak fajnie. O chłopiec i dziewczynka to cudownie.. itp. itd... może i z punktu widzenia rodziców tak faktycznie jest... cudownie, wspaniale i generalnie wielka rewelacja. Z mojego punktu widzenia wcale tak super ekstra nie jest. Jest przerąbane. Ten oto filmik wyjaśni dlaczego tak uważam :/

Najlepiej jest jak bawimy się oddzielnie, każde w innej części pokoju :)

Dobrze, że doskonali swoje raczkowanie, tym szybciej będzie ode mnie odchodził :)

A ja ze swej strony dodam, że dzisiaj mam na nogach skarpetki... no dobra miewam od czasu do czasu :)

Dziś walentynki. Olcia pół dnia obściskiwała się z misiem...

drugie pół dnia była wściekła, a to, że mama nie dała na czas jedzenia i musiała się zadowolić leżaczkiem...

... a to po jedzeniu nie dała pobawić się paskiem od aparatu

jak to mówią, kobieta zmienną jest i w niektóre dni trzeba ją omijać szerokim łukiem :)

Ja jako ten potulny brat nawet nie miałem nic przeciwko jak Olcia zajęła moje miejsce przy ulubionej szufladzie

niech się dziecko szkoli to szybciej zrobimy bałagan w pokoju :)

Pewnie zastanawiacie się teraz co ja robiłem... no cóż... nie przygruchałem sobie żadnej ciekawej, wiec myślę, że ten o to filmik wyjaśni wam wszystko :)

Tak oto, pierwszym niezdarnym raczkowaniem do przodu uczciłem walentynki i skończone 8 miesięcy. Tak, tak... jutro zaczniemy już 9 miesiąc i minie dokładnie tyle czasu od porodu ile spędziliśmy u mamy w brzuszku. Zapytana przez nas, który czas milej wspomina to odpowiedziała, że jeden i drugi był równie niesamowity, aczkolwiek ten już z nami na zewnątrz jest ciekawszy i szybciej leci. 

W związku z tym, iż teraz potrzebujemy dość dużej stymulacji mózgu do tworzenia się jak największej ilości połączeń pomiędzy półkulami, rodzice wydali ostatnie pieniądze jakie pozostały nam z chrztu i kupili nam ostatni prezent. Do skrzynki na listy, garnka, klocków, stoliczków, nosidła bondolino, krzesełek do karmienia ( których jeszcze nie używamy), książeczek i całego mnóstwa mniejszych zabawek dołączyła huśtawka :)

Ja troszkę średnio byłem zadowolony z pierwszego bujania za to Olcia była wniebowzięta. 

Na zdrowie Olcia :)

Codziennie rano uczymy się czytać a wieczorem tata czyta nam :) Jeszcze kilkanaście dni temu leżeliśmy sobie grzecznie i słuchaliśmy ale od niedawna zaczęliśmy dość aktywnie w tym czytaniu uczestniczyć.

Bardzo nam się podoba taki codzienny rytuał a mama zapowiedziała, że przeczyta nam całego Harrego jednakże dopiero za lat 5. Wtedy jest szansa, że nas to wciągnie :) Póki co mama czyta swoją książkę " Wyznania gejszy". Nie powiem, dość interesująca ale tata powiedział, że taka Pani jeszcze nie powinna mnie interesować, lecz po głębszym przemyśleniu stwierdził, że jednak taką gejszą dla mnie mogłaby być niania. W końcu gejsza jest kobietą do towarzystwa, której zadaniem jest urozmaicenie czasu mężczyznom poprzez śpiew, taniec i zabawną rozmowę :) Wyobrażacie sobie taką gejszę śpiewającą piosenkę z repertuaru fasolek albo Natalii Kukulskiej i tańczącą w kółeczku z nami?? Hmm... tato kup mamie kimono :D

Minęło już prawie 10 dni odkąd zacząłem przekręcać się na brzuszek. Zdarza mi się jeszcze spać w takiej oto pozycji, jednakże mimo wszystko wolę spać na brzuszku z przekręconą na bok główką.

Potem witam wchodzącą mamę zniewalającą miną :)

Generalnie uwielbiam przytulać się do czegokolwiek

Raz nawet przytulałem się do dywanu od drugiej strony ale mamy refleks był wolniejszy niż mój i nie mam pamiątkowego zdjęcia :/

Na koniec zdjęcie, które przedstawia nasze nowe wdzianka do karmienia. Po ubraniu nas, ze zgrozą stwierdziliśmy, że wyglądamy jak... bliźniaczki :/ Matka coś ty najlepszego zrobiła... ja jestem chłopcem tak dla przypomnienia dodam !!

Wydarzenia dzisiejszej nocy były dla całej naszej czwórki dość niespodziewane, lekko radosne ale też męczące. Wszystko za sprawą Olusia i jego nagłą ( ku początkowej uciesze mamy) umiejętność. Później już mamie nie było do śmiechu, bo musiała całą noc pilnować czy aby z Olusiem wszystko w porządku.

Po kolacji, jak zawsze, poszliśmy spać. Każde do swoich łóżeczek, po Bożemu, na pleckach. Godzina 0.50 budzi się z płaczem Oluś. No i się zaczeło :) Przyszła mama a Oluś leży na brzuchu, centralnie z nosem w materac. Oczywiście mama przewróciła Olusia na plecki, przy okazji obudziłam się ja. W między czasie dostałam pić a Oluś znów przekręcił się nosem w materac. Mama wpadła w panikę i wzięła Olusia do siebie do łóżka. Ja gorsza nie jestem i po paru minutach przyszła po mnie. Ot wyrzuty sumienia matki z dwójką dzieci :)

Skorzystałam na tym, bo mogłam pozaczepiać tatę, podrapać mu oczy bo skarżył się, że go swędzą, próbowałam też podrapać od środka nos ale nie dał mi :( Oluś zasnąć z nami nie chciał, a i tata narzekał, że ciężko będzie się wyspać, więc wylądowaliśmy z powrotem w swoich łóżeczkach. 30 minut później znów byliśmy u rodziców. Oluś z powodu nosa a ja z powodu wyrzutów sumienia. 

Tym razem mama próbowała Olusia położyć na brzuszku ( skoro tak bardzo chciał) ale ten się rozochocił i zaczął sobie maszerować to w bok to w tył. W między czasie zabrałam mu smoczka z buzi, bo rodzice nie wzięli mojego, więc nie chciałam by Oluś miał jakąś większą korzyść. Oluś jak się zorientował, że zniknął mu smoczek to zaraz przysunął się do mnie i zabrał go sobie z powrotem. Tym razem schował go obok siebie ale ja dokładnie wszystko widziałam i jak tylko zajął się czymś innym zwinęłam mu go z przed nosa. Tym razem zareagował tata i zabrał mi go :(

Po akcji ze smoczkiem i brakiem chęci zaśnięcia przez Olka, około 2:30 mama zabrała go do łóżeczka i została z nim na jakiś czas czuwając czy aby znów nosa w materac nie włoży. Ja zostałam z tatusiem i tak sobie zasnęliśmy. Obudziłam się o 6.20 i niewiele myśląc, zaczęłam otwierać palcami oczy taty. Żałuję tego do tej pory... tata zaraz mnie zaniósł do łóżeczka i tak to się wszystko skończyło. Przez całe zamieszanie z Olusiem miałam okazję pospać z rodzicami, zajęłam 2/3 łóżka, rozkraczona jak żaba spałam sobie w najlepsze.

Dzisiaj w ciągu dnia Oluś przewrócił się dwa razy na brzuszek i tym samym zaczął już na dobre ćwiczyć nową umiejętność. Każda drzemka rozpoczynała się na pleckach wzdłuż łóżeczka a kończyła  na brzuchu w poprzek łóżeczka, oczywiście z płaczem.

Wiecie, dla mamy jest to nowość i choć nie wiemy co to poduszka a i w nocy nie śpimy pod kołderką, to nasza rodzicielka boi się, że Oluś nie poradzi sobie z przekręceniem główki. Mama musi znaleźć pewność w sobie a to pewnie jeszcze kilka nocy zajmie. Jeśli ktoś zna dobry sposób na to by Oluś zaczął spać bezpiecznie na brzuchu, to niech napisze :) Bo mama ma spać w nocy a nie stać nad Olusiowym i moim łóżeczkiem.

Wczoraj dostaliśmy do zjedzenia chrupka. Ja niezbyt byłam zainteresowana ale dzisiaj zjadłam pół. Oluś pochłonął całego w 2 minuty a dzisiaj zjadł nawet dwa, bo jeden to było mu mało.

Na koniec hit ostatnich tygodni, mina z bazaru pt. "Panie, ja tych jajek to tanio nie sprzedam"

Zacznę dzisiaj od tego, że usiadłem dzisiaj pierwszy raz sam, bez niczyjej pomocy, oczywiście w leżaczku. Tak mi się to spodobało, bo mogłem zaczepiać Olcię do woli i tak długo jak chciałem. Olcia mi nie uciekała ani nie płakała, więc korzystałem z okazji ile mogłem :)

Po chwili Olcia dołączyła do mnie i tak sobie siedzieliśmy razem.

Mama zaczęła się zastanawiać, co też ciekawego wymyślę jutro :) Póki co przygotowuję się do raczkowania. Cały dzisiejszy dzień wyginałem się to w górę, to w bok. Szalałem po całej podłodze :)

Jak myślicie, kiedy ruszę do przodu??

Wczoraj zainteresowała mnie szuflada. Ciekawe jak długo zajmie mi otwarcie jej??

Babcia zbytnio nie mogła na to patrzeć i jak tylko poszliśmy na popołudniową drzemkę to odkurzyła pokój. Mama wykorzystuje mnie jako skuteczne narzędzie do froterowania podłóg a skoro babcia wykonała za mnie czarną robotę ja mogłem sobie odpocząć :)

Olcia dzisiaj również zaskoczyła mamę i zaczęła podnosić tyłek do góry. Tata stwierdził, że Olcia to czarny koń naszej rodziny i ruszy tuż za mną a może i nawet przed :) W końcu usiadła szybciej niż ja :)

Ja za to zaskoczyłem dzisiaj wszystkich budząc się w bardzo nietypowej, jak na mnie, pozycji

Jak już zdążyliście się zorientować jestem już zdrowy :) Niestety choroba przeniosła się na Olcię i biedna zakatarzona nie chce pić ani nie można jej wyczyścić noska. Drze się strasznie, że wytrzymać nie można i muszę zatykać sobie uszy :) Ciekawe jak długo to potrwa i czy opieka społeczna zdąży zareagować :/

Póki co Olcia również się inhaluje co też jej się zbytnio nie podoba ale woli to od wysysania mózgu za pomocą fridy.

Trzy dni temu spałem sobie z rodzicami w łóżku i obudziły nas nawoływania Olci :" mamo, tato, kocham was", "mamoooo, tatooo, przytulić się chcę!!!", " mamoooooooo, tatoooooooo". Nie zastanawiając się długo mówię do mamy: " weź idź do niej i wyczyść jej mózg, może się uspokoi i da mi jeszcze z tobą pospać :) ". Wyobraźcie sobie, że rodzice mnie posłuchali i wyssali Olci mózg przez nos. Była to trzecia w nocy ale niestety i mnie się dostało za bycie złośliwym bratem. Mama przeniosła mnie z powrotem do łóżeczka. Resztę nocy spędziłem z Olcią, która już bała się odezwać i leżała cichutko aż do siódmej.

Wczoraj w nocy mamę ruszyło sumienie i wzięła Olcię do siebie do łóżka o pierwszej w nocy, kiedy to obudziła się z płaczem. Olcia jednak przyzwyczajona jest do zimnego chowu i zasnąć u rodziców nie chciała. Tata nakarmił małego głodomora i wróciła do swojego łóżeczka.

O czym to jeszcze nie wspomniałem.... a tak... była u nas babcia Grażynka i dziadek Wiesiek. Wizytacja przebiegła sprawnie i szybko. Nie zanotowali żadnych uchybień w pielęgnacji i opiece nad nami. Rodzicom wystawili ocenę pozytywną i pojechali sobie w siną dal. Do zobaczenia za dwa miesiące :)

Oczywiście zadowoleni bardzo byliśmy z tej wizyty, bo mogliśmy bawić się z dziadkami i cieszyć się ich obecnością. Mamy nadzieję, że oni również zadowoleni byli z naszej gościny i wybaczą nam te płacze i krzyki :D Podczas tej wizyty obchodziliśmy spóźniony dzień babci i dziadka. Było to szczególne święto, gdyż obchodzone przez nich pierwszy raz, więc z tej okazji mama ( rękoma babci Ewy) upiekła tort, który ponoć był przepyszny. My standardowo nawet okruszka nie dostaliśmy. Nikt nie raczył nam go zmiksować i podać na deser :/ A my się tak napracowaliśmy robiąc laurki !! ( Dziadku Zbyszku, swoją dostaniesz jak przyjedziesz do nas).

Za dwa miesiące będziemy już jeść dorosłe jedzenie, a święta wielkanocne prawdopodobnie spędzimy u babci Grażynki, więc na pewno w lodówce babci pozostawimy samo światło :) 

A propos jedzenia. Mamo mamy ci coś do zakomunikowania. Ostatnie twoje eksperymenty były ostatnimi. To co nam podałaś było ochydne !

Tato, błagamy zrób nam coś lepszego :/

Tak fajnie jest się z tobą bawić, więc może i twoja kuchnia będzie lepsza :)

W związku z tym, iż siedzenie idzie nam coraz lepiej, mama kupiła krzesełka do karmienia. Oczywiście od razu zawarłem deal z Olcią, że dziś ja daję w kość rodzicom a jutro ona :)

Na koniec chcielibyśmy poinformować, iż tydzień temu we wtorek zostaliśmy ciocią i wujkiem. Filipek ma się dobrze, jest małym, słodkim grubaskiem ( w porównaniu z nami) i już nie możemy się doczekać kiedy go zobaczymy. A Nadzikowi życzymy zdrówka, bo też chora jest. Nadzik... łączymy się z tobą za pośrednictwem internetu w cierpieniu chorobowym :)

A dodam jeszcze, że rodzice nas nie myją i musimy robić to sami :/

Możecie to gdzieś zgłosić zanim skończy nam się ślina?? Dziękujemy :)